اخبارگردشگری

آبشاری به ارتفاع ۲۰متر بر بلندای ییلاق سوباتان / آبشار ورزان ثبت ملی شد

مهری شیرمحمدی

هفته گذشته خبری بنقل از مدیر کل میراث فرهنگی و گردشگری گیلان، منتشر شد مبنی بر اینکه ۱۶اثر طبیعی استان گیلان، در فهرست آثار طبیعی ملی ثبت شده است. یکی از این اثرهای طبیعی، «آبشار ورزان» در شهرستان تالش است.

مشکل بودن دسترسی به این آبشار بلند ، مانع از آن نیست که سالانه طبیعت گردان  و افرادی که توان پیاده روی طولانی در ارتفاعات ییلاق سوباتان را دارند، به دیدن این آبشار نروند. ضمن اینکه به دلیل ریزش نزولات جوی و سردی هوا،  فرصت بازدید از این منطقه محدود است و تنها چندماه از نیمه نخست سال، گردشگران به دیدن آبشاری می روند که ۲۰ متر ارتفاع دارد.

اگرچه در سالهای اخیر، محلی ها با دریافت کرایه، علاقمندان را بوسیله ی خودروی نیسان به نزدیکی های آبشار می برند، اما حدود یک ساعت و نیم پیاده روی در ارتفاعات «کوه ریشگاسر» یا«ریشگاچی» و دیدن طبیعت بکر منطقه لذت دیگری دارد.

ییلاق «سوباتان» در کوه های تالش «بهشت گیلان» لقب گرفته است. این واژه برگرفته از کلمه تالشی، «سوئو تون» به معنی محل رویش گیاه «گلپر» گرفته شده است. البته گیاه گلپر در بخش های زیادی از ارتفاعات گیلان می روید و در ییلاق «دیزگاه» و ییلاقات «ماسوله» هم در سالهای گذشته به وفور یافت می شد. اما در سالهای اخیر با تخریب طبیعت منطقه و گسترش ویلاسازی از تعداد بوته های بلند گلپر کاسته شده است.

افزون بر آن دیگر گیاهان خودرو که عمدتا خاصیت های دارویی و درمانی دارند، در این ییلاق می روید. اگر این بار به سوباتان رفتید، از گل های بابونه درشت و زردرنگ ییلاق غافل نشوید.

در گذشته این ییلاق، تنها مسکن کوتاه مدت عشایر دامدار بود. ۱۹۰۰متر که از سطح دریا بالاتر بروید، ویلاهای ساخته شده در سوباتان، محل خوبی برای اسکان مسافران است. بناهایی که البته فاقد امکاناتی نظیر برق است. هرچند خورشید تابان ییلاق، این ابتکار را ایجاد کرده که یکی دو مورد ویلا با ایجاد صفحه های خورشیدی در سقف بنا، از این انرژی طبیعی استفاده کنند.

 اگر از دیدن زیبایی های سوباتان نظیر «هفت گنج» و «گورستان قدیمی» و گور کلان سنگی ۲۵۰۰ساله «قوری دره»  و دشت های سبز و پر شقایق سوباتان فارغ شدید، می توانید برای یک پیاده روی یک ساعت و نیمه مجهز شوید.

قبل از هرچیز به یاد داشته باشید که مسیر کوهستانی است. بنابراین داشتن کفش مناسب کوه نوردی ضروری است. بویژه آنکه برای رسیدن به محل خروجی اصلی آبشار، زمین بقدری لغزنده است که احتمال افتادن در پرتگاه آبشار حتمی است. افزون بر آن، در مسیر پیاده روی چشمه ای نیست، بنابراین آب کافی همراه داشته باشید.

در ییلاق، خورشید بقدری نزدیک است که شعله هایش تیغ می زند. سوختگی ناشی از آفتاب  و گرما زدگی حتمی است. بنابراین تجهیزات کوه نوردی نظیر کلاه، عینک و عصای کوه نوردی فراموش نشود. اگر مسافر هستید، می باید با یک راهنما و به صورت گروهی حرکت کنید. به توصیه های محلی ها که نزدیک بودن مسیر و حرکت در امتداد قدمگاه خاکی را یادآور می شوند، اعتماد نکنید.

«بهمن جلیلی»، یکی از این راهنمایان گردشگری است. وی معلم بازنشسته ای است که چندسالی است بعنوان یکی از راهنمایان طبیعت گردی سوباتان  در منطقه مستقر بوده و ضمن احداث موزه مردم شناسی عشایر در سوباتان می تواند راهنمای خوبی برای بازدید از دیدنیهای سوباتان باشد.

 

جلیلی، ضمن توصیه به حفظ محیط زیست منطقه، می گوید: بیشترین توصیه راهنمایان گردشگری به طبیعت گردان، حفظ محیط زیست منطقه است. بنده عمدتا این شعار را می خوانم که «از طبیعت چیزی برنداریم جز عکس/ و در طبیعت چیزی جا نگذارید جز ردپا» و این یک اصلی است که با رعایت آن می توانیم به پایداری طبیعت کمک نماییم.

این راهنمای گردشگری با اشاره به زمان رویش شقایق های دشت سوباتان توضیح می دهد: بسته به گرمایش هوا، معمولا از هفته آخر اردیبهشت شاهد شکفته شدن  نخستین شقایق های سوباتان هستیم و دشت های سرخ شقایق در نیمه خرداد به اوج خود می رسد. بنابراین بهترین زمان برای دیدن سوباتان، خرداد ماه است که علاوه بر مساعد بودن هوا، دشت های سوباتان نیز بسیار زیبا شده است.

صاحب موزه خصوصی عشایر تالش، درباره آبشار ورزان می گوید: «وَر» در زبان تالشی به معنی «زیاد» است و واژه «وَزَن» به زبان تالشی به معنی «آبشار» است. و در مجموع یعنی آبشاری که آب زیاد دارد. این آبشار ۲۰ متر ارتفاع دارد و فاصله آن تا ییلاق سوباتان حدود ۴کیلومتر است.

شقایق های ییلاق سوباتان برخلاف جلگه گیلان به خاطر برودت هوا دیرتر رشد می کند. جالبتر آنکه بعد از پرپرشدن شقایق های سوباتان، تازه فصل گلدهی شقایق های «کوه ریشگاسر» فرا می رسد. سرخی این شقایق های وحشی در دامنه کوه هایی که لابه لای علف های سبز رنگ دسته دسته می روید، منظره بدیعی ایجاد می کند.

 

 هرچه به آبشار نزدیکتر می شوید، به ارتفاع هم افزوده می شود. حالا دیگر ابر و مه های دائمی سوباتان، دید را سخت تر می کند. هرازگاهی در میان مه های انبوه، چوپانی با گله هایش پدیدار می شود و یا اسب سورای به تاخت از دشت های شقایق گذر می کند.

نزدیک به آبشار و در یک سراشیبی تند و دره مانندی، فضای بازی است که معلوم است بصورت مصنوعی ایجاد شده و دامنه کوه را کنده اند تا محل اتراقی برای مسافران و یا خودروهای نسیان باشد.

برخلاف دیگر آبشارها، اینجا از حوضچه خروجی آب خبری نیست. در پایین دست آبشار تا چشم کار می کند، تخته سنگ های عظیمی است که در بستر رود افتاده اند. خوشبختانه شیب دامنه کوه به شما این اجازه را می دهد تا نزدیکترین نقطه خروجی آبشار در بالادست بروید. اما لغزندگی زمین های اطراف آبشار خطر سقوط به دره را نیز بیشتر می کند. اگرچه بوته های تُنُک برای حفظ تعادل در شیب زمین کمک می کند، ولی راهنمایان گردشگری و طبیعت دوستان متذکر می شوند که در مسیر قدمگاه حرکت نمایید تا به بوته های خودرو و پوشش گیاهی منطقه کمتر آسیب وارد شود. بوته هایی که نگه دارنده خاک ضعیف است و با از بین رفتن آنها فرسایش زمین افزایش می دهد.

پایین تر از آبشار، روستای «ورازان» قرار دارد. روستایی با ۵۰ خانوار از اهالی «هَرِه دَشت و لیسار» که بصورت فصلی به ییلاق آمده و در کوه با گله هایشان سکنی می گزینند.

 آبشار ورزان در پایین دست روستا، شاخه های اصلی رودخانه ای را بوجود می آورد که به شهرک لیسار می رسد. و در نقطه اتصال خود به کرگانرود رفته و درنهایت به دریای کاسپین می ریزد.

 

نوشته های مشابه

دیدگاهتان را بنویسید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *