اخبارگردشگری

بازدید از غار عصر شکار و آرامگاه سلطنتی آماردها تا آسودن در کنار دریاچه عروس /طبیعت رودبار گردشگران را فرا می خواند

گیل مهر- پالیز پارسا

اگرچه  مسافران، شهرستان جنوبِ گیلان را بصورت گذری طی می کنند، ولی اطلاع از جاذبه های دیدنی شهرستان رودبار موجب ماندگاری  مسافر در شهرها و روستاهای شهرستان رودبار، در جنوبی ترین بخش استان گیلان می شود.

دیدن بزرگترین پل خشتی گیلان بر رودخانه شاهرود، سرو ۳۰۰۰ساله منجیل، پناهگاه دیرینه سنگی خلوشت و غار رشی -که سکونتگاه دوره شکار بوده – دیدن باغ های زیتون سد منجیل و توربین های بلند بادی، ییلاقات توتکابن و داماش  و دمی آسودن در کنار دریاچه عروس حلیمه جان خالی از لطف نیست.

پل تاریخی لوشان

اگر از سمت آزادراه قزوین رشت به سمت گیلان می آیید، جنوب ترین بخش های استان گیلان، هوایش خشک است و آسمانش کم باران. البته در سالهای اخیر، توسعه ی کاشت نهال های زیتون در تپه های اطراف لوشان و ترویج آبیاری قطره ای موجب شده اندکی از فضای خشک لوشان کاسته شود.

یکی از بناهای تاریخی بخش مرکزی شهرستان رودبار، بزرگترین پل آجری گیلان  است که در بافت قدیمی شهر لوشان قرار دارد. این پل زیبا و مرتفع بخصوص بعد از احداث آزادراه قزوین – رشت ، از تیررس مسافران خارج شده است. اکنون نیز  تردد روزانه بسیاری از شهروندان لوشانی از این پل دوره قاجار است. پلی که بعد از زلزله خرداد ماه سال ۱۳۶۹ منجیل به شدت آسیب دید، ولی به همت اداره کل  میراث فرهنگی و گردشگری گیلان مجدد مرمت و بهسازی شد.

این پل عرض زیادی دارد و سطح آن با سنگهای صیقلی رودخانه ای پوشیده شده است. پیاده روی بر قلوه سنگ های گرد و صیقلی این پل عریض- که با گچ و گل بهم  متصل شده اند- بسیار لذت بخش است. خصوصا وقتی بالای پل قرار دارید، صدای امواج رودخانه شاهرود، اصوات  ناخوشایند محیط های شهری  را محو می کند. از بالای این پل مرتفع، می توان آب خروشان و گل آلود شاهرود را  تماشاکرد، بخصوص در فصل بهار وقتی  در ارتفاعات بارندگی ها  شدید می شود، جریان آب بقدری تند است که می توان برخورد موجها را به پایه های پل حس کرد.

پل قدیمی لوشان  ۱۰۲ متر طول، ۲۰/۷ متر عرض و ۱۵ متر ارتفاع  دارد. آجرهای آن از نوع خطایی به ابعاد ۲۰در ۲۰ و ۲۵در ۲۵ و به قطر ۴ یا ۵ سانتی متر است و ملاط آن  از گچ و گل می باشد. سنگ لاشه نیز در آن بکار رفته است. طاق ها از نوع جناقی می باشد و بین آنها را با آجر و ملاط پر کرده اند.

برخی پژوهندگان تاریخ ساخت پل را ۱۲۳۰ ه. ق نوشته اند و برخی نیز آن را به قرن نهم هجری نسبت می دهند. اما بیشتر مورخان به استناد سفرنامه های دوره قاجار، آن را به دوره فتحعلیشاه قاجار نسبت می دهند و گفته شده پل را «خسروخان گرجی»، حاکم گرجی تبار گیلان ساخته است.

پل دارای ۴چشمه است  که دو چشمه آن بزرگ و دو چشمه کوچک است. در پایه پل حدفاصل دو دهانه، اتاق بسیار بزرگی وجود دارد که توسط طاق های جناقی ، شکل گرفته است. اتاق مزبور به ایستایی پل کمک می کند و ضمنا برای اقامت و اتراق کاروانیان در زمان بارندگی و فصل سرما مورد استفاده بود.

پل تاریخی لوشان به شماره ۱۱۷۴۶ و در تاریخ ۲۴/۱۱/۱۳۸۳ در فهرست بناهای میراثی کشور ثبت شده است.

پناهگاه دیرینه سنگی خلوشت

پناهگاه صخره ای خلوشت در شهرستان رودبار، بخش عمارلو، دهستان جیرنده و در روستای خلوشت قرار دارد. این پناهگاه به شماره ۱۱۷۴۶ در تاریخ ۲۴/۱۲/۱۳۸۳ در فهرست آثار فرهنگی کشور به ثبت رسید.

وقتی از سمت روستای «بیورزین لوشان» به سمت «شهر جیرنده» می روید، بعد از روستای سنگرود و در یک پیچ تند، حفره های صخره مانندی را می بینید که جلوی این صخره ها را با تخته سنگهای صاف سنگ چین کرده اند. این پناهگاه برگرفته از نام دهکده خَلوَشت می باشد که با جهت جنوبی- جنوبی شرقی بدان مشرف است.

کاوشهای باستان شناسی  آثاری را از دل این غار صخره ای استخراج کرده که قدمت آن را به دوره «پارینه سنگی» نسبت می دهند. بنا به گفته باستان شناسان، این پناهگاه صخره ای در عصر شکار محل اتراق شکارچیان دره شاهرود بوده و آثار دوران هخامنشیان، پارتیان و حتی دوره قاجار هم در حریم آن کشف شده است.

مصنوعات سنگی بدست آمده در دامنه پناهگاه، این احتمال را به باستان شناسان می دهد که  این مکان، پناهگاه موقت گروه های شکارچی بوده که در مسیر حرکت خود از دره شاهرود به ارتفاعات بالاتر و بالعکس درحرکت بوده اند.

اکنون مالکیت این پناهگاه دیرینه سنگی، در دست منابع طبیعی است و سازمان میراث فرهنگی تنها حریم پیشنهادی برای ثبت اثر  درنظر گرفته که از دهانه پناهگاه تا حدود ۱۰۰۰متر ساخت و ساز در حریم  این پناهگاه دیرینه سنگی ممنوع است.

سرو ۳۰۰۰سال منجیل

اگر دوست دارید همچون ناصرالدین شاه قاجار و یا  نیکتین، کنسول روس (۱۳۰۰شمسی) زیر اَبَر سرو گیلان دمی بیاسایید، قبل از رسیدن به شهر منجیل و در مسیر پادگان منجیل ، به سمت روستای هرزویل برودید. البته مسیر دسترسی به روستای هرزویل نیز بسیار دیدنی است علاوه بر چنارهای بلندی که در اثر بادهای تند منجیل به سمت جنوب کج شده اند، سروهای  تنومند زیادی را می بینید که لایه لای تخته سنگ های عظیم کوه استواره ایستاده اند. اما برای دیدن سرو هرزویل غول پیکر باید به سمت هرزویل جدید بروید. بعد از زلزله تابستان سال ۱۳۶۹ منجیل، روستای قدیمی هرزویل بطور کامل تخریب شده و ساکنان هرزویل به بافت بالار روستا یعنی در دل باغ های خود مهاجرت کردند و روستای جدید را در کمی دورتر ساختند.

سرو غول پیکر هرزویل که چندسالی است توسط منابع طبیعی گیلان حفاظت می شود، ۳۰متر ارتفاع  و قطر تنه آن ۴۰/۴ متر می باشد. این ابر سرو ۱۰۰۰سال و به روایتی ۳۰۰۰سال عمر دارد. این درخت بین اهالی مقدس است. ابر سرو هرزویل ۳۰شهریور سال ۱۳۶۶ از سوی شورای عالی محیط زیست به عنوان اثر ملی به ثبت رسیده است.

روستای داماش ، رستنگاه  نادرترین گل لی لی یوم

نام «داماش» با چشمه آب معدنی آن گره خورده است. با این حال یکی از نادرترین گونه گل تیره «لی لی یوم» در این روستا به صورت خودرو رشد می کند.

سال ۱۳۵۴خورشیدی «لدر بوری»، گیاه‌شناس فرانسوی، این گونه ی نادر و کم یاب را در روستای داماش شناسایی و به دنیا معرفی کرد. این گونه کم یاب که نام محلی آن «سوسن چلچراغ» است، در یک محوطه فنس کشی شده از سوی اداره کل محیط زیست گیلان حفاظت می شود.

گل های لی لی یوم بوری، قامت بلندی داشته و گل های آن به صورت واژگون شکفته می شود، شکوفه های این گل با رنگ سفید و لکه‌های متعدد بنفش تیره و معطر، به صورت واژگون باز شده و انتهای گلبرگهای آن پوشیده از دانه های برجسته و پرچم های بسیار بلند است.

در بالاترین حالت، ۱۵غنچه بر روی یک پایه رشد می کند و به تدریج طبقه طبقه باز می شود. و از ابتدای گل دهی تا خشک شدن گلها تقریبا ۱۵ روز طول می کشد. به دلیل شکل قرار گیری گلها و واژگون بودن آن، اهالی داماش این گل را سوسن چلچراغ نامگذاری کرده اند.

اگر به دیدن روستای زیبای داماش رفتید، حتما ادامه مسیر خود به مرکز گیلان را از ییلاقات توتکابن انتخاب کنید. دیدن طبیعت بکر روستاهای بره سر و خورگام و دیدن گله های گوسفندی که آزادانه در ییلاقات توتکابن می چرند، مناظر بی بدیلی است.

چراغعلی تپه یا تپه های مارلیک

تپه مارلیک یا بنام مالک آن چراغعلی تپه، در حاشیه شمالی روستای «نصفی» رودبار قرار دارد. در دهه ۱۳۴۰ و بعد از گسترش یافتن حفاری های غیر مجاز در این محدوده، یک هیات باستان شناس به سرپرستی دکتر عزت الله نگهبان در منطقه مستقر و ۵تپه باستانی بنام های پیلا قلعه، جازم کول، دوره بیجار، زینب بیجار و چراغعلی تپه(مارلیک) را حفاری کردند. در این حفاری ها که ۱۴ماه طول کشید، ۲۵هزار قلم شی باستان شناسی از ۵۳ آرامگاه سلطنتی کشف شد که مربوط به فرهنگ آماردهاست.

این گورها بین سده ۱۴ تا ۱۰  پیش از میلاد مورد استفاده بود و نتایج آن در کتاب ۵۰ سال باستان شناسی ایران منتشر شده است.  معروفترین یافته های این گورهای سلطنتی ۴جام طلا و نقره است که یکی از این جام های طلا با سر گاوهای برجسته و بالدار که از یک درخت بالا می روند و معروف به جام های زندگی است، بسیار هنرمندانه ساخته شده است. این جام ها در بسیاری از کشورها به صورت دوره ای بنمایش درآمده و اکنون در موزه ملی ایران نگهداری می شود.

چراغعلی تپه به شماره ۴۲۶ در تاریخ ۱/۵/۱۳۴۷ در فهرست گورستان های تاریخی کشور ثبت شده است.

دریاچه عروس حلیمه جان

در شهرستان رودبار و در مسیر اتوبان قزوین – رشت، روستایی در دل کوه قرار دارد که قدمت آن به هزاره دوم قبل از میلاد می رسد.  در دل این روستا،  دریاچه زیبایی وجود دارد که به دریاچه عروس معروف است.
روستای حلیمه جان، طبق تقسیمات استانی،  روستایی از توابع بخش رحمت‌آباد و بلوکات شهرستان رودبار می باشد.

در وجه تسمیه نامگذاری این دریاچه نوشته اند که هنگام صبح جلبک‌ها سطح دریاچه را پوشانده‌اند و با نزدیک شدن به ساعات میانی روز با وزش باد این جلبک‌ها کنار می‌روند و دریاچه دو رنگ(سبز و آبی) می‌شود. بهمین دلیل ، نام دریاچه را  عروس گذاشته‌اند. زمین سرسبز به همراه درختان اطراف دریاچه- که تصویر آن‌ها در آب نمایان است- فضایی رویایی ایجاد می‌کند.

غارهای روستای دربند رشی

دیدن یکی از قدیمی ترین سکونتگاه های انسان در ایران در دل کوه های توتکابن بسیار جذاب است. غار رشی که قدمت اسکانش به ۲۰۰هزار سال قبل می رسد، مسکن شکارچیان عصر سنگ بود که به دلیل آنکه آثار دود گرفتگی در سقف غار هویداست، به غار رشی (غار سیاه رنگ) معروف شده است.

غارهای دربند رشی، در جنوب روستای رشی در بخش رحمت آباد و بلوکت شهرستان رودبار (استان گیلان) و در ارتفاع حدود ۷۵۰ متری از سطح دریا  و در ییلاقات بخش خورگام واقع شده‌است.

این مکانهای باستانی شامل غار بزرگ کویل گر با طول تقریبی ۶۰ متر و غار جوکویله با طول تقریبی ۳۰ متر است که دهانه هر دو در جهت جنوب قرار دارد.

غار رشی نخستین بار در سال ۱۳۸۴ شناسایی و بررسی و طی آن  بقایای استخوان جانوران و انسان و همچنین تعدادی قطعات سفال (هزاره اول ق م) گردآوری شد. در بررسی غار مجاور (کویل گر) شماری قطعات سفال گردآوری کرد که همانند سفالهای غار دربند ب مربوط به هزاره اول قبل از میلاد است. غارهای دربند رشی در مرداد ۸۴ با شماره ۱۳۲۱۹ به ثبت آثار ملی رسید.

دریاچه خلشکوه در کِلیشُم

دریاچه ی خلشکوه  و طبیعت اطراف آن، یکی از مناظر بکر  شهرستان رودبار بخش عمارلو است. این دریاچه در ارتفاع ۱۹۶۲ متر (از سطح دریا) در قسمت شمالی غربی روستای کلیشم و روستای خرمکوه قرار دارد.

زمین‌ها و علف زارهای این ناحیه از زمان‌های گذشته متعلق به اهالی روستای خرمکوه و روستای کلیشم بوده‌است. علاوه بر دریاچه طبیعی ، چشمه قُل قُل نیز در این محدوده وجود دارد.

کلیشم از دیرباز قطب دامپروری بوده و هرسال در نیمه تابستان، «جشن مالشوران» در حوالی این دریاچه برگزار می شود. بدین نحو که دامداران گوسفندان خود را در استخر طبیعی خلشکوه شستشو داده و برای چیدن پشم گوشفندان آماده می کنند.

نوشته های مشابه

دیدگاهتان را بنویسید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *