دسته‌بندی نشده

در انجمن مفاخر گیلان بررسی شد: نگاهی به زندگی گالشان

گیل‌مهر-الهام کیانپور
جلسه‌ای دیگر از سلسله نشست‌های تخصصی انجمن مفاخر گیلان، صبح روز یکشنبه ۳ آذرماه با مدیریت دکتر ابراهیم صفری در دفتر این انجمن در مجتمع خاتم الانبیاء رشت برگزار شد.
صفری ضمن خیرمقدم به مدعوین و به معرفی سخنرانان نشست، به سفرابدی پروفسور فضل‌الله رضا اشاره نموده و یاد و خاطره‌ی وی را گرامی‌داشت.
سپس سخنرانان جلسه، میثم نواییان و نیما فرید مجتهدی پژوهشگران و نویسندگان حوزه فرهنگ و تمدن گیلان، بحث خود را با عنوان« گالش‌ها» مطرح نمودند.
فریدمجتهدی با اشاره به کتاب «گالش‌ها» از سلسله دانشنامه‌های فرهنگ و‌ تمدن گیلان که وی و نواییان تالیف کرده بودند، گفت: ویژگی بارز کتاب ما آن است که ما ریشه‌ در گالش داشتیم و با آن بیگانه نبودیم. وی ضمن اشاره به پژوهش‌های انجام شده پیرامون گالش‌ها، تاکید کرد: متاسفانه به طور مستقل تاکنون کاری در این حوزه انجام نشده است.
این پژوهشگر، معیشت و شیوه‌ی زندگی گیلانیان را بر مبنای جغرافیا عنوان نموده و گفت: ما در گیلان ۱۱ گونه‌ی آب و هوایی داریم که سرشت معیشت ما را تحت‌تاثیر قرار داده است. گیلانیان بر این اساس یا به کشت برنج مشغولند که به آن‌ها، گیلک برنج‌کار می‌گویند، یا به کشت عدس، گندم، جو و مانند آن می‌پردازند که یک‌جانشینان دیم‌کار هستند و یا اینکه دامدار کوچ‌نشین‌اند و بر اساس شرایط دمایی گیلان تغییر مکان می‌دهند‌.


مجتهدی، گالش‌ها را یک گروه معیشتی خواند که تمایز زیادی با گیلک‌ها ندارند و تمام شرایط زندگی آن‌ها شبیه گیلک‌ها بوده و در جوار هم زندگی می‌کنند‌. او با بیان این‌که اقتصاد گالش‌ها، مبتنی بر دامداری است اما الزاما همه مشاغل آن‌ها، دامداری نیست، افزود: گالش، قوم نیست و شیوه‌ی معیشت آن‌ها، منجر به یک انزوای فرهنگی شده است.
وی در ادامه ضمن اشاره به باورداشت‌های گالش‌ها، به بحران‌های زیست‌محیطی، خشکسالی، مسائل اقتصادی و مانند آن که شیوه زندگی گالش‌ها را تغییر داد، پرداخت و گفت: بعد از گسترش کشت چای در گیلان توسط کاشف‌السلطنه، گالش‌ها یکجانشین شده و همراه خانواده در باغ‌های چای کار کردند و اقتصاد چای در کنار توسعه مرکبات در گیلان موجب ماندگاری گالش‌ها شد.
میثم نواییان، سخنران بعدی این نشست نیز با این مقدمه که متاسفانه گالش‌ها در شرق و تالش‌ها در غرب را به دلیل نداشتن نظان ایلیاتی، عشایر حساب نکرده‌اند، گفت: یکجانشینان دیم‌کار را کلایی می‌گویند که کارشان کشاورزی و اندکی دامداری است و در مقابل گالش‌ها، کارشان دامداری و اندکی کشاورزی است.
این پژوهشگر گالش‌ها را پاسدار میراث معنوی این خطه معرفی نموده و گفت: گالش‌ها به طبیعت بسیار نزدیک‌اند و در سینه‌ی آن‌ها فرهنگ سه‌هزار ساله این سرزمین نهفته است.
نواییان در ادامه، افسانه‌ی سیاگالش را محور سخنان خود قرار داده و او را حافظ نظام دامداری معرفی نمود و پیرامون باورداشت‌های گالش‌ها در مورد او صحبت نمود و در پایان گفت: امروزه میراث معنوی ما بیشتر در معرض خطر است، چرا که با فوت هر پیرمرد و پیرزنی، صدها داستان، ضرب‌المثل، آداب و رسوم و مانند آن نیز از بین می‌رود‌.
در انتهای این نشست، پژوهشگران و مدعوین، پرسش‌ها و‌ مطالب مرتبط به موضوع جلسه را مطرح نمودند.

نوشته های مشابه

دیدگاهتان را بنویسید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *