اخبارهنر

در انجمن مفاخر گیلان بررسی شد: گذری بر موسیقی گیلان

گیل‌مهر-الهام کیانپور
جلسه‌ای دیگر از سلسله نشست‌های تخصصی انجمن مفاخر گیلان، صبح روز یکشنبه ۱۹ آبان ماه با مدیریت دکتر ابراهیم صفری در دفتر این انجمن، در مجتمع خاتم الانبیاء رشت برگزار شد.
صفری ضمن خیرمقدم به مدعوین، به معرفی سخنران نشست، منوچهر ویسانلو پرداخته و‌ او را چهره‌‌ی ماندگار و صاحب‌نام عرصه‌ی علم موسیقی نامید و‌ در ادامه از آثار فاخر ایشان در حوزه‌ی موسیقی یاد نمود که از آن میان مي‌توان به سكوت ساحل (با صداي عاشورپور) ، غنچه (باصداي تورج رضاپور)، والس ماهيگير (با صداي بيژن راعي)، دختر شاليزار (باصداي پور رضا) ، خنده ساقي (با صداي غواص) اميد ناپيدا (با صداي ناصر مسعودي) اشاره كرد
سپس، منوچهر ویسانلو، سخنان خود را با محوریت «موسیقی گیلان» مطرح نمود.
ویسانلو با یادآوری این جمله‌ی معروف که «آن‌جا که کلام باز می‌ماند، موسیقی آغاز می‌شود» گفت: موسیقی زبان مشترک ملت‌هاست و‌ از زمان خلقتِ انسان، با او همراه بوده است. وی با اشاره به این که موسیقی‌های طبیعت، زمینه را برای خلق آن توسط انسان فراهم کرده، افزود: اولین سازی که توسط انسان ساخته شد، نی‌لبک بود که در ابتدا شکلی لوله‌مانند داشت و بعدها با دستیابی انسان‌ها به علم موسیقیایی، به شکل امروزین درآمد.

این هنرمند در ادامه به پیشرفت بشر و نیازهایش در راستای خلق سازهای بیشتر اشاره کرده و پیرامون سازهای کوبه‌ای، زهی و مانند آن صحبت نمود.
ویسانلو موسیقی گیلان را به دو بخش کوهستانی و جلگه‌ای تقسیم‌ نموده و‌ گفت: موسیقی کوهستانی بر اساس جغرافیا و اقلیم آن منطقه شکل گرفته و دربرگیرنده‌ی عواطف، احساسات و فرهنگ مردمان مناطق کوهستان‌نشین است. وی با بیان آن‌که بیشتر موسیقی‌های گیلان و البته موسیقی‌های فولکلور، در آواز دشتی ساخته شده‌اند، افزود: گل پامچال و بیا
بیشیم کوه، دو نمونه از فولکلور دشتی محسوب می‌شود.
این هنرمند برجسته در ادامه مدرسه صنایع ظریفه را محور سخنان خود قرار داده و گفت: رياست مدرسه صنايع ظريفه گیلان را استاد ابوالحسن صبا بر عهده داشت‌ که در سال ۱۳۰۶ شکل گرفت. استاد صبا با عشق و علاقه‌ای که به کشف گوشه‌هايي از نواهاي موسيقي محلي اين ديار داشت، «زرد مليجه»، «گوسفند دوخوان» و قطعاتي ديگر را در مايه‌ی «دشتي» خلق نمود.
وی در ادامه به تاثیرات شگرف موسیقی بر بیماران، کودکان و حتی گیاهان و حیوانات پرداخت و پیرامون زادگاهش بندرانزلی گفت: در شهر من بندرانزلی، به پیشینه‌ی موسیقی، آن‌چنان که باید، پرداخته نشده است. از گذشته، انزلی شهری با مهاجران بسیار بود که البته بیشتر آن‌ها از آذربایجان و بادکوبه‌ مهاجرت کرده بودند و ساز رایج خود یعنی «گارمون» را به همراه داشتند.
ویسانلو با اشاره به حضور ارمنی‌ها در شهر انزلی، از سازهای آن‌ها یعنی ویولون و ماندولین نام برد و گفت: در گذشته بیشتر نوازندگان در انزلی از این سازها استفاده می‌کردند و آلات موسیقی سنتی کمتر شناخته شده بود.
وی در پایان ضمن نام بردن از برخی آهنگسازان چون: غلامرضا امانی، داریوش علیزاده و مانند آن به استاد ردیف‌های ریتمی خود، رجب‌علی امیری اشاره و خاطراتی از زندگی هنری خود را برای همراهان این نشست تعریف نمود.
در انتهای این نشست، پژوهشگران و مدعوین، پرسش‌ها و‌ مطالب مرتبط به موضوع جلسه را مطرح نمودند.

گفتنی است منوچهر ويسانلو در ۱۷ اسفندماه ۱۳۱۰ در بندر انزلي چشم به جهان گشود. تحصيلات ابتدايي و متوسطه را در زادگاه خود طي كرد و در سال ۱۳۲۹ به عنوان هنرآموز نقاشي، در آموزش و پرورش انزلي، استخدام و سپس وارد راديو تلويزيون شد.
ويسانلو در ادامه‌ی فعاليت هنري‌اش به راديو ايران رفت و در اركستر زنده‌ياد مرتضي حنانه، نوازنده برگزيده شد. او از سال ۱۳۵۶ تا ۱۳۵۸ مسئول شوراي موسيقي راديو تلويزيون گيلان بود. وی در حال حاضر نيز از اعضاي اصلي شوراي موسيقي اداره‌ی كل فرهنگ و ارشاد اسلامي استان گيلان بوده و تا به امروز شاگردان بسياري را در زمينه‌ی نوازندگي ويولون تعليم داده است.

نوشته های مشابه

دیدگاهتان را بنویسید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *