اخبارچهره ها و یادبودهاهنر

«ردای سبز شمالی ام جنگل است»

« پرندگان همه خیس اند/ و گفتگویی از پریدن نیست/ در سرزمینی که عشق کاغذی است / انتظار معجزه را بعید می دانم»

« این سرزمین من است که می گرید/ این سرزمین من است که عریان است/ باران دگر نیامده چندی است/ آن گریه های ابر کجا رفته است؟ / عریانی کشتزار را/ با خون بپوشان»

به گزارش گیل مهر، این اشعار ما را به یاد شاعری می انداز که به گفته خودش، ردای سبز شمالی اش جنگل است. خسرو گلسرخی دوم بهمن ماه ۱۳۲۲ در رشت زاده شد. از پدر و مادری که هر دو از روشفکران و آزادیخواهان گیلان بودند و پدربزرگش نیز، محمد وحید خورگامی از یاران میرزا کوچک جنگلی بود.

وی منش آزادیخواهی اش را با نام های مستعار جنگلی ها و دامون، در اشعارش منتشر می کرد.

گلسرخی به همراه گروهی دیگر در سال ۱۳۵۱ به اتهام طرح ترور ولیعهد بازداشت شد. گلسرخی در دادگاهی که به صورت زنده پخش شد از عقاید خود دفاع کرد و با حکم دادگاه اعدام شد. و در نهایت در ۲۹بهمن ۱۳۵۲ اعدام شد.

به گفته برادرش فرهاد، در آخرین دیدار پس از صدور حکم دادگاه نظامی گفته بود: « زندگی زیباست و من هم مثل هر انسان دیگری در کنار مردم و خانواده را دوست می دارم، اما برای مردم مردن را بیشتر دوست می دارم تا راه مبارزه زنده بماند»

مجموعه اشعار این شاعر و منتقد- که به گفته نویسندگان همعصر خود حرمت قلم را پاس می داشت- پس از انقلاب با نام «خسته‌تر از همیشه» و «ای سرزمین من» منتشر شد. دو مجموعه به نام‌های «دستی میان دشنه و دل» و « من در کجای جهان ایستاده‌ام» را کاوه گوهرین پس از کشته شدن او منتشر کرد.

گیل مهر به حرمت قلم وی و به یاد۴۴سال از دوم فروبستن صریر قلم این شاعر، آثار وی را جهت مطالعه بصورت رایگان در کانال گیل مهر قرار می دهد.

نوشته های مشابه

دیدگاهتان را بنویسید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *

همچنین ببینید

بستن