اخباراقتصاد

رنج معیشت بر دستان کارگران روزمزد؛ شکاف اعتماد عمومی خطرناکتر از کرونا

به گزارش گیل مهر، تقاطع غیر همسطح شهدای گمنام رشت، روزانه مملو از کارگران روز مزدی بود که به امید کسب درآمد، از ۶صبح در حاشیه های این تقاطع می ایستادند. با توقف هر خودرویی به قصد یافتن کارگری مناسب برای بنایی و کارهای ساختمانی، نظافت و باغداری ، چندین نفر به سمت خودرو هجوم می آوردند.

اما این روزها -که همگان توصیه به ماندن در خانه می کنند- کسی نمی پرسد این کارگران روزمزد که پس اندازی هم ندارند، چگونه این روزهای سخت را گذران می کنند!

صبح ها، خیابان بیستون مملو از فروشندگان دستفروشی است که از روستاهای اطراف، محصولات خود اعم از میوه و سبزی، طیور، و فرآورده های لبنی را برای فروش عرضه می کنند. این روزها اگرچه از تعداد خریداران کاسته شده است، اما فروشندگان همچنان هستند و پس از برچیده شدن کسب و کار، حامل ویروس از شهر بزرگی همچون رشت هستند و کرونا را به روستاهایی با تراکم جمعیتی کمتر، منتقل می کنند.

پیرمردی که بدون ماسک و دستکش، اردک های ذبح شده خود را به مشتری عرضه می کند، در برابر توصیه من به خانه ماندن به دلیل شرایط سنی، می گوید: حقوق بازنشستگی که ندارم. باید زندگی را بگذرانم! می گویم خدای ناکرده اگر مبتلا شوید،  به ناچار همین درآمد را هم باید صرف درمان نمایید. پاسخ او اما، آهی است برآمده از نهاد و سری که با تاسف وسکوت تکان می دهد.

دستفروشان خیابان های مطهری، اعلم الهدی و بازار رشت که چشم امیدشان به فروش شب عید بود- نیز نتوانسته اند با وجود توصیه های بهداشتی در خانه بمانند.

دستفروشان تنها کارگرانی نیستند که کرونا آنها را فلج کرده، کارگران خدماتی که در اسفند ماه اوج کارشان در منازل بود، حالا ناامیدتر از قبل می زیند. پیک های موتوری، شاغلان در رستوران ها و اغذیه فروشی ها، مسافرکش های شخصی، آرایشگرها و… ممکن است با وجود اطلاع از راه های انتقال، به دامان ویروس پناه ببرند!

حالا در چنین شرایطی، وزیر بهداشت می گوید:« گلهمندی بسیار شدیدی دارم؛ چقدر باید از مردم خواهش کرد؟ / امسال یک سال استثنایی است و شاید یک بار در قرن این اتفاق برای دنیا بیفتد اما انگار نه انگار اتفاقی رخ داده / برخی کشورها با وجود فاصله فرهنگی با ما، موارد را رعایت میکنند؛ رفت و آمدشان در حد صفر است؛ اما اینجا همه سفر میروند و خرید میکنند / باید با گذاشتن کیت در خروجی شهرها، برای افرادی که میدانند آلودهاند و یا مشکوک به بیماری هستند جریمه سنگینی تعیین کنیم.» (سایت انتخاب ۲۲اسفند)

مهمترین پرسشی که این روزها شاغلان اینچنینی از مسئولان دارند، این است که چه کسی باید به فکر  معاش این عزیزان باشد. و سهم دولت در کاهش آلام مردمی که پیش از این نیز گرفتار معیشت بودند، چقدر است؟!

به زودی مایه کارکنان دولت نیز -که در این روزهای سخت مجبورند با وجود کاهش ساعت موظفی به اداره بروند- ته می کشد. زیرا هزینه های زندگی در شرایط قرنطینه و رعایت اصول بهداشتی به شدت بالا رفته است.

یکی از نمایندگان مجلس خواستار قرنطینه کامل شهرهای کشور شده است. با این حال قربانی نماینده، وزیر بهداشت در گیلان بدون هیچ توضیحی می گوید: شورای امنیت ملی موافق قرنطینه گیلان نیست.

فعالان اجتماعی هم می گویند، اگر دولت نمی خواهد شهرها را قرنطینه کند، دقیقا به همین دلیل است که توان کمک به اقشار آسیب پذیر را ندارد.

 در خبرها خوانده ایم که اگر چین موفق شد کرونا را در استان مبتلا با قرنطینه کنترل کند، بخاطر خدماتی بود که در این دوران به شهروندان داد.

این روزها در فضای مجازی، پیام های خوشایندی می بینیم که مردم به کمک یکدیگر شتافته اند، به عنوان نمونه برخی از صاحبان املاک، اعلام کرده اند که اجاره بهای ملک خود را در اسفند ماه از مستاجر دریافت نخواهند کرد. اما سهم دولت در این میان چقدر است و چرا مردم با وجود توصیه های مسئولان حاضر نیستند به تمامی در منازل بمانند.

یک کارشناس اجتماعی ، عمده ترین دلیل را اعتماد ترک برداشته می داند و می گوید: شاید اعتماد حلقه مفقوده باشد. اگر نگاهی به شایعات بهمن ماه بیندازیم، موضوع کمی روشنتر می شود شایعه کرونا کمی زودتر از هشدارهای مسئولان سرزبانها افتاد. و بدتر آنکه مسئولان بهداشت و درمان بجای آنکه آستین بالا بزنند و  زنگ هشدار را برای مراکز درمانی بصدا درآورند وآماده نمایند، کرونا را بشدت انکار کردند و جالب این است که مردم همین که خواستند به مسئولان بهداشت اعتماد کنند، چند صباحی نگذشت که یکباره مواجه با پیام های بهداشتی و هشدارهای قرنطینه مسدولان شدند.

عباس ایمانی می ازافزاید: اگر از نسل های پدران و پدربزرگها  سوال نماییم، تجربه چنین بیماری های فراگیری را  به یاد ندارند و فقط از درگذشتگان پیشین خود، داستان بیماری های نظیر وبا و طاعون و کشتارهای آن را شنیده بودند.و این خود دلیل دیگری است که مردم تجربه ای در بیماری  ها فراگیر نداشتند و لذا جدیت در شیوع اینگونه بیمارها را حس نمی کنند.

این مدرس دانشگاه، عدم مناسب بودن زیرساخت های خدمات الکترونیکی را نیز یکی دیگر از مشکلات پیش رو برای در خانه ماندن کارکنان دولتی و خدماتی می داند و می افزاید:پایین بودن سطح الکترونیکی شدن خدمات دولتی و خصوصی موجب شده همین نیاز فیزیکی مردم به خدمات مورد نیاز را دوچندان کند. ضمن اینکه فضای ناامن مجازی در سالهای اخیر باز هم بر بی اعتمادی از خدمات الکترونیک را کاهش داده است.

حالا محمد جواد ظریف، وزیر امور خارجه از صندوق بین المللی پول برای جبران خسارت های ناشی از شیوع کرونا درخواست کمک کرده است. اگرچه دولت از بسته های حماتی به دهک های پایین خبر داده، ولی همین اعتماد ترک برداشته موجب شده مردم به تقسیم عادلانه این کمک های به قشرهای مختلف با نظر تردید بنگرند.

نوشته های مشابه

پاسخی بگذارید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *