دسته‌بندی نشدهگردشگری

لزوم ثبت میراثی باغ ملی لنگرود

یادداشت- مهری شیرمحمدی

«باغ ملی لنگرود بهسازی شد». طرحی که به گفته شهردار لنگرود به کمک گروه معماری دانشگاه آزاد اسلامی این شهر و به منظور افزایش فضاهای تفریحی برای شهروندان و با اعتبار ۱میلیارد تومان انجام گرفته است.(پایگاه خبری تدبیر شرق ۱۸تیر۹۸)

باغ ملی لنگرود در «فشکالی» محله و نزدیک به عمارت تاریخی منجم باشی،(حاکم لنگرود و رانکوه در دوره قاجار) یادگاری بجامانده از دوره قاجار است که تا دهه ۱۳۶۰ نیز درختان تنومند آزادش همچون باغ محتشم رشت، فضایی نوستالژیک برای شهروندان ایجاد می کرد.

بسیاری از مردم لنگرود از این باغ تاریخی خاطره دارند؛ اگرچه باغ مساحت تقریبی ۴۵۰۰متر مربع داشت، اما محل گل کوچیک نوجوانان لنگرود بود که نوجوانان کاسگر محله، انزلی محله، چالکیاسر و جاده چمخاله با یک توپ پلاستیکی  در باغ بازی می کردند و در زمان فقدان امکانات ورزشی صندلی های باغ تبدیل به دروزاه می شد.

 تنها فضای سبز بزرگ درون شهری لنگرود، گاها محل معرکه گیرانی بود که مردم را بدور خود جمع می کردند و مردم چشم به جعبه معرکه گیر داشتند تا ماری از درون آن بیرون بیاید و یا پهلوان بعد از جمع کردن انعام از مردم بالاخره زنجیر پاره کند.

تابستان داغ که می رسید، بساط آلاسکا فروشی های دوره گرد در این باغ برپا می شد. و معدود برف های لنگرود که می بارید، نوجوانان و جوانان در این باغ مشغول برف بازی می شدند.

باغ تاریخی لنگرود سرشار از شور زندگی بود بویژه با ۲درخت توت سفید و ۵درخت عناب، همیشه نوجوانان برای تفریح به این باغ می رفتند. باغ ملی در آن سالها، به ندرت پاتوق افراد میانسال بود.

در سالهای گذشته متاسفانه از وسعت باغ  اندک اندک کاسته شد. ساخت اداره برق  و کانون پرورش فکری کودکان و نوجوانان بخشی از وسعت باغ را بلعید. دهه ۱۳۶۰ درختان تنومند آزاد باغ به بهانه تجمع افراد معتاد در پشت آن قطع شد و دیگر از درختان توت سفید و عنابی که نوجوانان به اشتیاق خوردنش به باغ می رفتند، خبری نیست.

این باغ در دوره های مختلف دستخوش تغییرات زیادی شد. دهه ۱۳۸۰، مدتی بخشی از فضای باغ حصار کشی و وسایل بازی برقی برای کودکان در آن جانمایی گردید. چند سال بعد، وسایل برقی دوباره جمع شد و با ایجاد مبلمان جدید شهری، باغ ملی، محلی برای پاتوق سالمندان لنگرود گردید. انگار فضای جدید باغ، پاسخگوی هیجانات دوره جوانی نبود.

اما داستان به اینجا ختم نشد، با ازدیاد تاکسی های خطی -که قصد جابجایی مسافران به روستاهای اطراف لنگرود را داشتند- حریم باغ بیکباره پرازدحام شد. مضاف بر اینکه به دلیل نزدیکی به بازار ماهی فروشان، دستفروشان دوره گرد نیز بساط خود را در اطراف باغ پهن می کردند.

 بهمین دلیل، سال گذشته شهرداری  لنگرود بفکر ساماندهی دوباره باغ ملی افتاد. و پیشتر هم شهردار لنگرود گفته بود در باغ ملی فضاهایی برای سالمندان درنظر گرفته می شود و تاکسی های جوار باغ  ساماندهی می شوند.

بالاخره پروژه ساماندهی باغ به اتمام رسید و مدتی پیش پرده های اطراف باغ که برای پوشاندن فضای کارگاهی کشیده شده بود، برداشته شد. اگرچه بهسازی، گلکاری و ساماندهی تاکسی ها در جوار باغ حرکت ارزشمندی است، ولی بنظر می رسد اندکی از وسعت باغ برای ساماندهی تاکسی های خطی کاسته شده است.

باغی که قدمتش به دوره قاجار می رسد و برای همان سالمندانی که پاتوقشان است، خاطرات نوستالژیک جوانی دارد، می توانست پس از بهسازی تداعی گر  بخشی از گذشته پرهویت خود باشد. ولی این بهسازی روایتگر باززنده سازی هویت گذشته باغ ملی و فضای نوستالژیک باغ  نیست.

اداره کل میراث فرهنگی و گردشگری گیلان در این میان می توانست نقش فعالتری داشته باشد و همچون باغ تاریخی سبزه میدان رشت -که سال ۱۳۹۵  شهردار وقت می خواست برای کاهش بار ترافیکی مرکز شهر از وسعت باغ بکاهد، پیشقدم شده و برای ثبت باغ در فهرست آثار ملی و بهسازی بر اساس عکسهای بجامانده از لنگرود قدیم اقدام نماید.

هنوز هم دیر نشده و لازم است برای باغ ملی لنگرود پرونده ای تشکیل و برای ثبت در فهرست آثار ملی به میراث فرهنگی کشور پیشنهاد شود.

نوشته های مشابه

دیدگاهتان را بنویسید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *