اخبارگردشگری

مرکز استان گیلان گردشگران را فرامی خواند/ عمارت هایی با معماری اروپایی

 گیل مهر- پالیز پارسا

استان گیلان با وسعت ۱۴۰۴۴ کیلومتر مربع ، استانی است که بصورت یک نوار ساحلی از شهرستان آستارا آغاز و به شهرستان رودسر ختم می شود.  این استان در طول سال پذیرای مسافران زیادی است .

اگر قصد اقامت در مرکز استان رادارید، دیدن مجموعه بناهای میراثی مرکز شهر رشت یعنی میدان شهرداری خالی از لطف نیست.  میدانی که اکنون به عنوان پیاده راه فرهنگی تغییر کاربری یافته ، می توان معماری دوره تحول از قاجار به پهلوی به سبک معماری نئوکلاسیک اروپایی را در آن مشاهده نمود. افزون بر آن از ویژه برنامه های نوروزی در این میدان بهره مند شده و به دلیل نزدیکی به بازار مرکزی رشت، سوغات گیلان را نیز خریداری نمایید.

در مرکز رشت، مجموعه بناهای میراثی عمارت بلدیه، عمارت پست، مهمانخانه ایران، مریضخانه بلدیه و کتابخانه ملی روایتگر معماری نئوکلاسیک اروپاست؛ عمارت هایی که دروازه ی اروپا بودن رشت را روایت می کند.

عمارت بلدیه و برج معروف ساعت

عمارت بلدیه شهرداری رشت، با الهام از معماری سنت پترزبورگ روسیه  و با برج معروف ساعت آن، شاخص ترین بنای میراثی مرکز رشت است که پیش از انقلاب و در آذرماه سال ۱۳۵۶ در فهرست بناهای میراثی کشور به ثبت رسید.

 کلنگ احداث ساختمان اداری بلدیه در سال ۱۳۰۲  خورشیدی در زمان «یاور محمود خان غفاری»، شهردار وقت، به زمین زده شد و مهندسی ارمنی به نام «آرتم سرداراف» – که از ارامنه‌ی روسیه و مقیم شهر رشت بود- کار طراحی و نظارت بر ساخت  این بنای دو طبقه را بر عهده گرفت.

چهارم اردیبهشت ماه ۱۳۰۵ خورشیدی عمارت بلدیه با یک برج دیدبانی با نشان شیر و کلید به صورت نیمه کاره افتتاح  و دو ماه بعد از تکمیل نهایی، ساختمان اداری شهرداری رشت به مکان تازه تاسیس  منتقل گردید.

 سال ۱۳۰۸ بود که به دستور رضا پهلوی، در برج دیدبانی تغییراتی رخ داد. در همان سال با یک فراخوان، ۴ ساعت بالای برج قرار گرفت و به جای نشان شیر و کلید، تنها دو کلید متقاطع به سمت پایین همراه با دو گلدان بر روی عمارت شهرداری نقش بست و بالکنی هم برای سخنرانی  به برج اضافه شد.

مهمانخانه ایران

بنای هتل ایران در شمال غربی میدان شهرداری و در فاصله سالهای ۱۳۰۸ تا ۱۳۱۴ خورشیدی با مالکت «مهدی احمد» ساخته شد. این بنا در خرداد ماه سال ۱۳۵۶ به شماره ۱۵۱۶ در فهرست آثار تاریخی به ثبت رسید.

مهمانخانه ایران به دلیل همسانی معماری با بناهای مجموعه شهرداری و معماری نئوکلاسیک اروپای شرقی از ارزش والایی برخوردار است و روند دگرگونی و تغییر معماری به سبک غربی را روایت می کند.

 این بنا  بعد از انقلاب،  تا سال ۱۳۷۷ در دست بنیاد مستضعفان قرار گرفت و متاسفانه تغییرات زیادی در آن رخ داد. سپس  به اداره کل میراث فرهنگی گیلان واگذار و در سال ۱۳۸۶ مرمت شد.

از ویژگی های این عمارت، بالکن های رو به شرق و جنوب شرقی است و برخلاف بالکن عمارت شهرداری، الحاقی نمی باشد، جداره خارجی از مصالح سنگ بلوک سیمان معروف به «سنگ عمارت» ساخته شده و جداره داخلی از چوب و گل است. زیباترین قسمت بنا پیشانی جنوب شرقی است و عمارت با پنجره های بزرگی که دارد، فضای نورگیری خوبی را برای داخل مهیا می کند. این بنا که کاربری هتل داشته، اتاق هایی در طبقه فوقانی و در طبقه همکف، سالن پذیرایی و کافه و رستوران داشت.

چند سالی است درب هتل ایران و معمولا در ایام نوروز بروی علاقمندان باز می شود و بازارچه و نمایشگاه صنایع دستی در آن برگزار می گردد.

عمارت پست شهرداری رشت

عمارت پست شهرداری از دیگر بناهای شاخص میدان شهرداری رشت است که به شماره ۳۴۹۷  و در تاریخ ۲۵/۱۲/۱۳۷۹ در فهرست بناهای میراثی کشور ثبت شده است.

این عمارت در دوره پهلوی اول و با الگوی معماری روسی و همزمان با بقیه بناهای میدان شهرداری رشت ساخته شده است. این عمارت شامل ۳طبقه و یک کلاه فرنگی است و از ابتدا بعنوان اداره پست و مرسولات استان گیلان کاربری داشت.

مریضخانه بلدیه

مریضخانه بلدیه رشت ساختمانی در ابتدای خیابان سعدی و مقابل مجتمع فرهنگی خاتم الانبیای رشت است. این بنا اکنون بعنوان ساختمان اداری سازمان فرهنگی ورزشی شهرداری رشت تغییر کاربری یافته و جزو مجموعه بناهای میراثی مرکز شهر رشت است که در تاریخ ۲۵/۱۲/۱۳۷۹ و به شماره ۳۴۹۶ در فهرست بناهای میراثی کشور ثبت شده است.

کلنگ احداث مریضخانه بلدیه شهر رشت در سال ۱۳۰۸خورشیدی به زمین زد. این بیمارستان -که با معماری  نئو کلاسیک روسی، توسط «موسیو دیمیتری» ، احداث شد.

این عمارت بعد از ساخت تا ۱۰ سال مریضخانه بلدیه بود و در سال ۱۳۱۸ تا دهه ۱۳۴۰ به عنوان ساختمان اداری استانداری استفاده می شد و پس از آن دوباره به شهرداری واگذار گردید. این بنا چندی به عنوان ساختمان شماره ۲ شهرداری تغییر کاربری یافت و اکنون به عنوان سازمان فرهنگی ورزشی شهرداری استفاده می شود.

ورودی این مکان تاریخی در حال حاضر دربی است که به میدان شهرداری باز می شود. این درب در آن زمان محل تردد کادر اداری، پزشکان و درب تشریفات بود. در طرفین این درب اتاق  بزرگی است که حسابداری بیمارستان در آن مستقر بوده  و اکنون به عنوان کتابخانه سازمان فرهنگی تغییر کاربری یافته است .

 در طبقه ی پایین  اتاقهایی در طرفین وجود دارد که محل مداوای بیماران سرپایی بود و در ضلع شمالی حیاط، درب دو لنگه ی چوبی بزرگی است که به خیابان فرعی منتهی به استادسرا باز می شود. این درب برای ورود و خروج درشکه هایی بود که مریض ها را با خود حمل می کردند.

سبک معماری روسی، پله های کوتاهی که از وسط بنا آغاز  و در پاگرد دوم دو شعبه و به طبقه دوم منتهی می شود، از جاذبه های این بنای تاریخی است.

نخستین کتابخانه ملی کشور

نخستین کتابخانه ملی کشور حاصل تلاش جمعیت نشر معارف گیلان است که از ابتدای تاسیس تاکنون به صورت هیات امنایی اداره می شود. این کتابخانه در ابتدای پیاده راه علم الهدی و در مرکز رشت قرار دارد.

خرداد۱۳۰۴ خورشیدی جمعیت نشر معارف با ۱۶ نفر کار خود را آغاز و با۹۸هزار تومان  هزینه اولیه  از خیرین جمع آوری شد. جمعیت بعدها توانست نظر «سرتیپ فضل الله زاهدی»، فرمانده قشون گیلان و «دبیرعلائی»، رئیس اداره سجل احوال و کفیل بلدیه رشت را نیز جلب کند. «دبیر علائی» زمینی به ابعاد ۹در ۳۰متر از زمینهای تسطیح شده بقعه استاد ابوجعفر (یعنی بخشی از قبرستان عمومی را که تسطیح و عمارت بلدیه بر آن سربرآورد)را در اختیار جمعیت قرار داد و مبلغ سه هزار تومان نیز برای احداث از اعتبارات شهرداری هزینه کرد. با زمین و مبلغ بدست آمده، بنای احداث کتابخانه ملی رشت آغاز و درنهایت به سال ۱۳۱۲ شمسی بنای کتابخانه تکمیل  و در سال ۱۳۱۳ خورشیدی رسما افتتاح شد.

در دی ماه ۱۳۲۹ شهرداری رشت شش دانگ زمین متصل به کتابخانه را در اختیار جمعیت قرار داد و جمعیت توانست برای حفاظت کتابها، مخزن مناسب ایجاد کند. سال ۱۳۴۶ شمسی نیز شهرداری ۲۲۰ متر زمین  انحرافی در مسیر احداث خیابان علم الهدی فعلی را به کتابخانه  اهدا نمود و جمعیت نشر معارف توانست در طبقه دوم سالن مطالعه ای بر روی دو پایه احداث  کند.

این کتابخانه علاوه بر داشتن کتابها و روزنامه های ارزشمند صاحب گنجینه نسخ خطی بینظیری است و علاقمندان می توانند از این گنجینه دیدن نمایند.

خانه آوانسیان، تاجر ابریشمی که املاکش را وقف کرد

عمارت خواجه آوادیس، معروف به آوانسیان یک سال پیش از ترور ناصرالدین شاه در ابتدای خیابان سعدی ساخته شد. البته بخش زیادی از این عمارت در تعریض خیابان سعدی و ساخت پارکینگ برای اداره ارشاد شهرستان رشت از بین رفت . با این حال، عمارت «خواجه آوادیس» در۲۶/۱۲/۱۳۸۶ و به شماره ۲۲۲۳۷ در فهرست بناهای میراثی کشور به ثبت رسید.

 بنای اصلی از آجر ساخته شده و دو اشکوبه است، بيشتر خانه با گچ بري فراوان آراسته شده و داراي نقوشي از گل و گلدان و پرندگان تزيينی است. تالار شاه‌نشين، داراي يك شومينه و پنجره ارسي با شيشه‌هاي رنگي  است و شماي خاصي به معماري خانه مي‌دهد. تمامي كفپوش آن تخته كوبي و در قسمت ايوان داراي نرده و ستون‌هايي چوبي است. انتهاي ستون‌ها به كله شيري متصل شده‌اند كه همگي به زيبايي با رنگ آبي طراحي گشته‌اند. بنا داراي ۷ تيپ در و ۳ تيپ پنجره مي‌باشد. اتاق‌ها طاقچه‌هايي دارد كه بالاي همگي تزيينات گچبري‌ است. سقف ساختمان نيز سفالپوش به رنگ قرمز است. این بنا نیز مانند بسیاری از معماری های گیلان، در قسمت پايين ديواره‌ها، داراي گربه‌رو است. اين گربه‌روها خود نيز داراي تزيينات است كه متأثر از كل گچبري‌هاي ساختمان مي‌باشد.

خواجه آودیس اصالتا از ارامنه اصفهان بود و در رشت مشغول تجارت ابریشم و نوغان بود. آوادیس در زیرزمین این خانه ابریشم تولید می کرد. وی بعدها خانه را به «آرتاشس آوانسیان» می فروشد. «آرتوش آوانسیان» آخرین  مالک این خانه در سال ۱۳۸۵ خانه را به اداره ارشاد رشت می فروشد.

مدرسه مگردیچ آهور دانایان و کلیسای ارامنه رشت

ارامنه یکی از اقلیت های ساکن در رشت بودند که به دلیل موقعیت تجاری رشت، در بازار برای خود تجارتخانه و کلیسا داشتند. در تابستان ۱۲۹۹ خورشیدی و بعد از کودتای بالشویکها، بازار رشت به آتش کشیده شد و کلیسا و مدرسه ارامنه واقع در بازار در آتش سوخت.

خواجه آوادیس، یکی از تجار ارامنه رشت بخش زیادی از ملک خود در ابتدای خیابان سعدی  رشت را به یاد پسرش «مگردیچ»- که فوت شده بود- وقف کرد و مدرسه و کلیسای جدیدی ساخت. اکنون مزار خواجه آوادیس در حیاط مدرسه قرار داد.

در سالن مدرسه آهوردانایان نخستین نمایشنامه ها به روی صحنه رفت و به نوعی از همین مدرسه تئاتر در رشت گسترش یافت.

سبزه میدان رشت، باغی به قدمت دوره ناصری

سبزه میدان، از معدود میادین شهری است که در توسعه ی شهری ابعادش تغییر نیافته  است. البته این میدان در زمان احداث نخستین تفریگاه مردم رشت بود.  باغی که در زمان ناصرالدین شاه قاجار و بدست «قاسم خان والی» حاکم گیلان ساخته شد، در بیست و چهارم خرداد ماه  سال ۱۳۹۰  به شماره ۳۰۲۶۱ جزو فهرست آثار ملی کشور به ثبت رسید.

اولین اقدام عمرانی قاسم خان والی در رشت، ساخت محلی برای تجمع و تفریح مردم بود و سبزه میدان در آن زمان باغی بود که مردم می توانستند در آن آزادانه به گشت و گذار بپردازند. شکل هندسی و ابعاد مساحتی سبزه میدان در طول تاریخ دست نخورده باقی مانده و بررسی نقشه شهر رشت -که در زمان ناصرالدین شاه کشیده شده این گفته را تایید می کند.

مقبره خانوادگی استاد ابراهیم پورداودد شد

استاد ابراهیم پورداود نخستین دانش آموخته زبان های ایران باستان و نخستین مفسر اوستا بود.

حاجی داوود پدر وی، تاجر سرشناس رشتی بود که بخشی از حیاط  خانه ی خود را به مکتب خانه  برای تحصیل فرزندان و کودکان محله سبزه میدان، گذر آفخرا تبدیل کرده بود. این مکتبخانه بعدها بنا به وصیت حاجی داوود مقبره خانوادگی شد و بخش باقی مانده منزل نیز به عنوان مدرسه تغییر کاربری یافت.

ابراهیم پورداوود ۴۰ سال ثروت پدرش را خرج تحصیل  و پژوهش در شناخت فرهنگ ایران در کشورهای اروپایی و غیر اروپایی کرد. وی اولین دانشجوی ایرانی است که به تحصیل زبان و ادبیات اوستائی و همچنین زبان پهلوی (فارسی میانه) پرداخت و بعد از بازگشت به ایران در دانشگاه تهران زبانهای باستانی را تدریس کرد.

وی در ۲۸آبان ماه ۱۳۴۷ در سن ۸۳سالگی در اثر سکته قلبی در تهران درگذشت و طبق وصیت خود، در کنار پدران و برادرانش در کوی حاجی داوود و در همان مکتب خانه ای -که نخستین حرفها را با زبان و قلم آموخته بود- به خاک سپرده  شد.

این آرامگاه خانوادگی  در خرداد ماه ۱۳۸۲ و به شماره ۸۷۸۱ در فهرست بناهای میراثی کشور به ثبت رسیده است.

عمارت کلاه فرنگی

عمارت کلاه فرنگی، یکی از شاهکارهای معماری گیلان در دوره ناصرالدین شاه قاجار است که از روی بناهای بادکوبه شوروی سابق الگوبرداری شده است. این عمارت از بیرون ۳طبقه بنظر می آید ولی در اصل ۴طبقه است. شباهت طبقه ی بالایی این بنا به کلاه سیلندری(فرنگی)، علت معروف شدن این بنا به «عمارت کلاه فرنگی» شده است.

عمارت کلاه فرنگی نگین باغ میراثی محتشم و در کنار رودخانه گوهررود قرار داد. قدمت این عمارت با کمی فاصله، کمتر از قدمت باغ می باشد. با توجه به سفر نامه مظفرالدین شاه قاجار به اروپا و عبور ایشان از رشت و عمارت کلاه فرنگی و باغ در سال ۱۲۸۱ شمسی باید تاریخ تأسیس عمارت را بین ۱۲۵۰ الی ۱۲۸۰ بیان نمود.

این باغ در قدیم قلمستانی بیش نبود و بعداً به باغ محتشم معروف گردید و امروزه به یکی از جاذبه های گردشگری رشت تبدیل گشته است. در حوالی سال ۱۲۵۰ خورشیدی در دوران ناصرالدین شاه قاجار، توسط اکبر خان بیگلربیگی خریداری شد و اکبرخان «عمارت کلاه فرنگی» را جهت اسکان تابستانه و محل پذیرایی از مالکان و رجال  در میانه باغ بنا نمودند.

عمارت کلاه فرنگی ۲۶ آبان ۱۳۷۵ با شماره ۱۷۶۴ در فهرست بناهای میراثی شد.

نخستین و قدیمی ترین مدرسه دخترانه کشور، فروغ

مدرسه فروغ، قدیمی ترین مدرسه دخترانه کشور در رشت است که به سال ۱۲۸۲ خورشیدی بدست انجمن خیریه آمریکایی احداث شد. این مدرسه از آن جهت در تاریخ آموزش و پرورش مهم است که سمبل تلاش جامعه زنان و دختران در آستانه انقلاب مشروطه به فراگیری آموزش و پرورش خارج از فضای جنسیت است. این مدرسه در دو طبقه ساخته شده و شاخص ترین ویژگی های این عمارت وجود بخاری های چدنی بلندی است که در راهروها و اتاق ها کار گذاشته شده بود. در این مدرسه ابتدا رشته خانه داری و کودکیاری تدریس می شد و بعدها توانست مجوز دبیرستان اخذ نماید. این مدرسه در محله آفخرای رشت  اکنون در حال مرمت است.

عمارت ابریشمی با تالار آیینه و چینی خانه

عمارت ابریشمی بنایی بجا مانده از دوره ناصرالدین شاه است. این عمارت در میدان بسیج (صیقلان) رشت و در میانه کوچه شهید صادقی قرار داشته و اکنون بنیاد نخبگان گیلان در آن مستقر است.

این بنا به جا مانده از خانواده «حاج میرزا اسماعیل حاکمی» از متنفذین پیربازار رشت است که در زمان ناصرالدین شاه به عنوان کلانتر رشت منصوب شد و به همین دلیل وی را «حاج حاکم» می خواندند. به عبارتی دقیق تر این بنا توسط پسر کوچکتر حاج حاکم یعنی «حاج قاسم» معروف به «عالیجناب» احداث شده است.

در سال ۱۳۱۸ شمسی،«میرزا احمد ابریشمی» این خانه را از «عباسعلی حاکمی»، ورثه حاج قاسم خریداری کرد و از آن پس عمارت به نام «عمارت ابریشمی» معروف شد.

بنای ابریشمی، در دو طبقه تقریبا قرینه ساخته شده است. محوطه حیاط از چهار طرف با دیوارهای آجری قرمز رنگ به ارتفاع ۵ متر -که با آهک بند کشی شده – محصور شده و دیوارهای ضلع جنوبی و شمالی در بالا دارای یک ردیف رف می باشد. این دیوارها با نوع طاقنما تزیین شده است. محوطه باغچه بندی شده و مشجر است و در وسط آن حوضی به طول شش متر و عرض چهار متر قرار دارد.

هر طبقه بنای ابریشمی هشت اتاق دارد. اطاق های هم کف ساده و فاقد هرگونه تزیین است. از ۸ اتاق طبقه فوقانی دو اتاق، «چینی خانه» و دیگری «تالار آیینه»، در جوار هم و دو اتاق با تزیینات گچ بری گل بوته و قاب بندی برجسته سقف و بدنه و همچنین شومینه ای با تزیینات ویژه در این بنا بسیار چشمگیر است.

 در دیوارها و پیش بخاری «چینی خانه» و در میان گچبری های گل و بوته ظریف، دوایری ایجاد و داخل آنها کاسه و بشقاب های گل مرغی و مصور بسیار پرارزش قاجاری قرار داده اند. مجموعا در بدنه و طاقچه ها ۷۹ کاسه و بشقاب تعبیه شده است. ۵۲ کاسه گل مرغی هم در رفهای نزدیک به سقف جاسازی شده است.

«تالار آیینه» نیز بشکل T بطول ۹۰/۱۱ و عرض نهایی ۲۰/۷ متر می باشد. بخشی از این تالار مزین به گچبری با پوشش هنرمندانه قطعات آئینه در بدنه و سقف است. این قسمت بوسیله دو ستون گچی با شیر سرهای تزئینی از قسمت جلو جدا شده است. گویا بقیه دیوارهای تالار قبلا همانند این قسمت بوده است.

در تالار آئینه، دوازده تاقچه با قوس نیم دایره که داخل آن ها با آئینه یک دست پوشانده شده، دیده می شود. ازاره بخشی از تالار، از قطعات سنگ مرمر به ارتفاع ۱۰/۱ متر تا زیر تاقچه است. تالار آیینه و چینی خانه و اتاق های مزین به گچ بری بیانگر جلوه های هنر عصر قاجاری در این خطه است.

این عمارت در ۲۵ اسفند ۱۳۷۹ به شماره ۳۳۶۵ در فهرست بناهای میراثی کشور به ثبت رسیده است.

هتل فردوسی بنایی با معماری موسوم به «ساباط»

هتل فردوسی، با معماری موسوم به «ساباط» از معدود بناهای میراثی پهلوی اول واقع در خیابان شریعتی رشت است. این مدل معماری باتوجه به محدودیت زمین در گیلان شایع بود که متاسفانه در سالهای اخیر  بیشتر آنها تخریب شده است .

ساباط کمک می کرد تا دو مالک مجاور  از زمین خود برای ساخت و ساز حداکثر استفاده را نمایند. مالکان با استفاده بهینه از فضا و ایجاد یک طاقی در طبقه اول، ملک خود را طوری می ساختند که دو ملک در طبقه دوم با یک راهروی مشترک بهم متصل می شد. و طاقی زیر آن هم محل گذر عابران از کوچه بود و هم این امکان را به عابران می داد که در هنگام بارندگی و یا شدت آفتاب  از این طاقی بعنوان جانپناه استفاده کنند.

معماری هتل فردوسی اگرچه مربوط اواخر دوره ی پهلوی ساخته شده ولی از نظر الگوی معماری شبیه بناهای اواخر دوره قاجار است. نمای خارجی عمارت، نمایی موسوم به «سنگ عمارت» دارد که آغاز دوره تحول معماری گیلان از بومی بسمت اروپایی را نشان می دهد. بنا  به لحاظ تزیینات خارجی دارای سمبل هایی از ایران باستان بوده و شاخصه ی مهم آن نشان «فِرَوَهَر» بر سردرب عمارت است.

 طبقه دوم این بنا به سبک بناهای بومی گیلان، ایوان باریکی دارد که به آن «ایوان کتابی» می گویند. سرتاسر این ایون کم عرض به دلیل جلوگیری از نفوذ باران به صورت «آغوشگاه» درآمده و برای جلوگیری از ریزش باران، شیشه نصب کرده اند.

سازمان میراث فرهنگی در ۱۸ شهریور ۱۳۹۱ و به شماره ۳۰۷۲۰ این بنا را در فهرست بناهای میراثی کشور به ثبت رسانده است.

بزرگترین بازار روباز در مرکز گیلان

اگر چه رشت پیش از به قدرت رسیدن اسماعیل صفوی، قصبه ای کوچک با یک روز بازار بود، اما با انتخاب رشت به عنوان مرکز گیلان در زمان شاه تهماسب صفوی، صاحب بازار بزرگی شد که بارانداز کالاهای تجاری مسیر جاده ابریشم بود. بازار شهر رشت برخلاف دیگر بازارهای دیگر شهرهای کشور، سرپوشیده نیست. این شکل طراحی بخاطر استفاده حداکثری از نور خورشید در هوایی است که ۹ماه از سال ابری است.

تنها وجه مشترک بازار رشت با دیگر بازارها، وجود کاروانسرا با سکوها و طاقی های بلند است «کاروانسرای طاقی بزرگ»، «طاقی کوچک»، «سرای محتشم» و «سرای سعادت» اگرچه مرمت نشده اند، ولی باز هم دیدنی است.

خانه میرزا کوچک جنگلی

خانه میرزا کوچک جنگلی، بخشی از هویت جدانشدنی استان گیلان است. خانه ای که یادآور رشادت ها و مجاهدت های مشروطه خواهان گیلانی است که بعد از شکست مشروطه، در خفای جنگلهای گیلان، یک جنبش جدید را بوجود آوردند.

سال ۱۳۸۱ شهرداری رشت خانه میرزا کوچک را از مالکان وقت خریداری کرد و برای بازسازی و تغییر کاربری به موسسه بنیاد پژوهشی میرزا کوچک واگذار نمود. این خانه ویرانه ای بیش نبود، حتی چوب های تالار را به منظور تهیه ذغال سوزانده بودند. بنیاد میرزا بر اساس تصاویر بجامانده از این خانه و با اعتبار خیرین و شهروندان آن را از نو بازسازی کرد.

خانه میرزا کوچک خان با اینکه به نوعی از نو دوباره ساخته شد، بلافاصله در فهرست آثار ملی کشور به شماره ۲۲۵۰۸ در ۲۷اسفند ماه ۱۳۸۶، در فهرست بناهای میراثی کشور ثبت شد.

گورستان تاریخی سلیمانداراب

گورستان تاریخی سلیمانداراب، مدفن میرزا کوچک جنگلی و بسیاری از مشاهیر گیلان است. برخی از این چهره ها بقدری در تاریخ معاصر گیلان نقش داشته اند، که باید گفت اولین های رشت مدیون تلاش ایشان است. از جمله: دایی نمایش(پدر نمایشی ایران)، جهانگیر سرتیپ پور(سازنده اولین تماشاخانه رشت)، میرزا حسین خان کسمایی(از سران اصلی مشروطه فاتح تهران)، حاج احمد کسمایی (مرد شماره ۲نهضت جنگل بعد از میرزا)، الله وردی وطن آبادی (پدر باغداری گیلان). از دیگر شخصیت های خفته در این آرامگاه؛ ابراهیم فخرایی، شیون فومنی(پدر شعر گیلکی)، شکرالله خان کیهان، فرهنگ توحیدی، سید محمد تقی میرابوالقاسمی، جعفرخمامی زاده، فریدون نوزاد، علی فروحی، رضی شبان، شیخ علی ورزلی، نصرت رحمانی،  سید علی زیباکناری (شاعر و موسیقی دان) و…است.

در وسط گورستان بنای آجری هشت ضلعی با معماری بومی گیلان است که مدفن میرزا کوچک جنگلی و برخی از یاران وی در این آرامگاه قرار دارد.

 

نوشته های مشابه

دیدگاهتان را بنویسید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *