اخباراقتصادسلامت

ویروسی که در شهر می گردد؛ معیشت زباله گردها در روزهای کرونایی

به گزارش گیل مهر، بی آنکه نگاهم کند،  پاسخ می دهد: «زندگی سخت بود، سخت تر هم شده است.»  پیرمرد بی آنکه توجهی به اطرافش داشته باشد، همچنان سر در مخزن بزرگ زباله دارد، در حوالی پل یخسازی، آخرین حد غربی رشت که روزگاری مسافرانی که به سمت شفت و فومن و آستارا می رفتند، زباله های خود را در مسیر بجا می گذاشتند. اما مسافر ان که خانه نشین شدند، مخزن های زباله نیز خالی از بطری های آب و نوشابه و فلزات خوراکی های کنسرو شده است.

فقط مسافران نیستند، سختی معیشت هر روز سبد خرید خانوارها را کوچکتر می کند و به خرید مایحتاج ضروری بسنده می کنند.

 بی آنکه دست از جستجو در میان انبوه زباله ها بردارد، جوابم را اینگونه می دهد: «در خانه بمانم کی خرج مرا می دهد؟ دولت! لابد باید منتظر وام رایانه باشم! اصلا با این سن و سال تا حالا کسی بفکر چگونه زندگی کردن من بود که حالا باشند!»

انبوهی از کیسه های نایلون  خالی کنار مخزن جمع کرده است. گویا برای استفاده مجدد کیسه های پلاستیکی را یکی یکی از میان زباله های مخزن جدا کرده و بیرون می کشد. همچنان سر درون مخزن بزرگ زباله برده و دستهایش بکار است. بی ماسک و بی دستکش. و  زباله های این روزها که لابه لای هر کدامشان ویروس کویید ۱۹ پوزخند می زند . کیسه هایی که بی شک درون هر کدامشان دستکش های آلوده و ماسک های مصرف شده انباشته شده است.

قدم زنان مسیر پرتردد خیابان ها را می پیمایم. کمی دقت کافی است تا ببینی قرنطینه برای زباله گردها بی معناست. حتی ثبت نام شغلش در سایت سلامت تا مجوز فعالیتش صادر شود!

 نزدیک به پل آهنی چمارسرا- که تنها پل خشتی رشت دوره قاجار را پوشانده- دوچرخه ای  توقف کرده است. ترک بند دوچرخه زیر انبوه پسماندهای خشکی- که در کیسه های بزرگتر بسته بندی شده- طناب پیچی شده است. و کمی جلوتر، مردی میانسال سر در مخزن بزرگ زباله فرو برده است.  او هم بی محابا، با دست و صورتی بی محافظ. ظرف های یکبار مصرف و بطری های آب را از مخزن زباله بیرون می کشد و به کیسه های بسته شده به دوچرخه اش منتقل می کند.

به خاطر آوردم، همسایه بیمارم- که این روزها پس از طی دوره درمان در بیمارستان، دوران نقاهت را در منزل طی می کند- گفته بود؛ برای آنکه بقیه اعضای خانواده به کرونا مبتلا نشوند، از ظروف یک بار مصرف استفاده می کند.

بنابراین این روزها نمی توان تفاوت زیادی بین زباله های عفونی بیمارستانی و زباله های خانگی قائل شد زیرا بسیاری از بیماران در منزل تحت مراقبت هستند. و نمی توان گفت مقدار ویروس های زباله های خانگی کمتر است. هرچند که عدم بسته بندی بهداشتی  بخشی از زباله های خانگی و باز شدن کیسه های زباله توسط دوره گردها، میزان خطر و پراکندگی ویروس را بیشتر می کند.

وانت باری که در کوچه پس کوچه های خیابان رشتیان، دور می زند، صدای بلندگویش چرت عصرگاهی اهالی را می شکند: «آهن قراضه، تلوزیوین شکسته، چراغ کهنه و… خریداریم»

تعطیلات نوروز تمام شده بود که کسب و کار دوره گردهایی که ضایعات منزل می خرند نیز از سر گرفته شد. اگر در پایان اسفند ماه مردم فرصت نکرده بودند، وسایل فرسوده خود را در خانه تکانی شب سال نو، بیرون ببرند، حالا در اثر سپری کردن زمان بیشتر در منزل، فرصت برای خروج وسایل اضافی بیشتر شده است و حالا با صدای دوره گردهایی که ضایعات می خرند، به سراغ وسایلی می روند که نه در خانه آپارتمانی جایی برای نگهدای اش هست و نه به دلیل استهلاک امکان استفاده مجدد آن وجود دارد.

این روزها پیام های بهداشتی زیادی در فضای مجازی منتشر می شود که ویروس کرونا تا ۲۰ روز بر روی فلزات باقی می ماند. اگر این گفته را درست درنظر بگیریم، زباله گردها، ویروس را دور شهر بیش از زمانی که در خانه انبار شده بود، می چرخانند.

شهرداری رشت در ابتدای سال جاری، میزان برداشت شن و ماسه را از رودخانه ی سپید رود بیشتر کرده است تا بتواند  پسماندهای خانگی دپو شده در جنگل های سراوان را با ضخامت بیشتری بپوشاند. ضدعفونی مرکز کود آلی نیز مرتب انجام می شود. اما این رویکرد جدید بهداشتی، برای بعد از ورود زباله به چرخه ی ماشین های حمل زباله است. و قبل از آن زباله گردها و یا بقول شهرداری زباله دزدها، بخشی از پسماندهای قابل بازیافت را برداشت کرده اند.

آنها که پیش از این شغل مناسبی داشتند، این روزها درآمدهایشان کاهش یافته و کاسه ی چه کنم، چرا به دست گرفته اند. زباله گردهایی که معیشت آنها به مصرف من و تو بود، حالا نگران  و ناامید تر از قبل زندگی را لابه لای زباله ها و پسماندهای خانگی می جویند.

این زباله گردها بیماری را هم جدی بگیرند، دردشان دوا نمی شود. خطرناکتر از کرونا، ناامید و سختی معیشت است که هر روز به گریبانشان چنگ می اندازد و شرمنده اهل و عیالشان می کند.

نوشته های مشابه

دیدگاهتان را بنویسید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *