دسته‌بندی نشده

کاوش با بیل در کشتی قاجاری قروق تالش

به گزارش گیل مهر، کاوش باستان شناسی با بیل در کشتی تاریخی در سواحل تالش به واکنش اعتراض آمیز برخی از باستان شناسان مستقل و خارج از وزارت میراث فرهنگی، گردشگری و صنایع دستی منجر شد. با وجود این «روح الله شیرازی» رئیس پژوهشگاه میراث فرهنگی با توجه به آتش سوزی پیشین این کشتی تاریخی، ورود باستان شناسان به کاوش و «گمانه زنی» را یک قدم رو به جلو می داند! اما حرف های او آرامش را به منتقدان کاوش های باستان شناسی ساحل تالش گیلان منتقل نمی کند.
«رامین ادیبی» یکی از باستان شناسان منتقد این کاوش ها در گفت و گو با «ایران» از کشتی قروق به «شناور کرگان رود» یاد می کند. به گفته او، شناور کرگان رود سال ۹۲ شناسایی می شود و همان سال او پرونده ثبت ملی این کشتی تاریخی را تهیه و به سازمان میراث فرهنگی در گیلان می دهد. هرچند تا به امروز این کشتی که هم او و هم «حسین توفیقیان» شناخته شده ترین باستان شناس زیر آب، تاریخ احتمالی آن را قاجاری می دانند، در فهرست ملی میراث فرهنگی کشور ثبت نشده است. حسین توفیقیان در حال حاضر مسئولیت کاوش این کشتی را به عهده دارد. این کشتی سومین کشتی تاریخی است که در سواحل دریای خزر پهلو می گیرد. از سال ۷۹ تا سال ۸۲ یک کشتی تجاری هم در سواحل روستای «زاغمرز» به فاصله یک کیلومتری جنوب غرب شبه جزیره «میانکاله» به گل نشست. در همین بازه زمانی یک کشتی تاریخی دیگری هم در امیرآباد کشف شد.
او این کشتی تاریخی را در کشور منحصربه فرد می داند و می گوید:«حتی در کشتی کشف شده در خلیج فارس هم باستان شناسان به محموله داخل کشتی دست یافتند نه خود کشتی. در آن کاوش ها اسکلت کشتی یافت نشد ولی ما اینجا با اسکلت کشتی طرف هستیم و همین موضوع را منحصر می کند.» ادیبی، باستان شناسی زیر آب را بسیار مهم می داند و می گوید: «کاوش های زیرآب زوایای تاریک تاریخ را روشن می کنند برای همین هم به کشتی های کشف شده «کپسول زمان» می گویند.» او اعتقاد دارد که کاوش ها در این کشتی باید نقطه به نقطه و با ترانشه های منظم انجام می گرفت اما می گوید: آنچه دیده می شود نشان می دهد سایت تاریخی(کشتی) مخدوش شده است!او منظم بودن ترانشه ها را لازمه تهیه نقشه و تصویر ذهنی آثار کاوش شده می داند و می گوید: «اگر سایت مخدوش شود نمی توان این تصویر را به دست آورد.»وضعیت کشتی کرگان رود تا پیش از این کاوش ها هم خوب نبود. به گفته اهالی منطقه این کشتی توسط گردشگران تهدید می شود و آنها از چوب آن، برای تهیه غذا و درست کردن چای استفاده می کنند. یکی از باستان شناسان منطقه می گوید: «وضعیت کشتی به حدی بد بود که در نهایت مردم تالش جمع شدند و در اعتراض به تخریب کشتی توسط گردشگران و بی توجهی مسئولان میراث فرهنگی دست به ایجاد زنجیره انسانی زدند.»
مجوز پژوهشگاه میراث فرهنگی آن طور که «روح الله شیرازی» رئیس پژوهشکده باستان شناسی به «ایران» می گوید: «برای گمانه زنی و خوانا سازی کشتی صادر می شود نه کاوش باستان شناسی.» اما «حسین توفیقیان» سرپرست کاوش کشتی کتمان نمی کند که در حال کاوش روی این کشتی است.او درباره روش کاوش در این کشتی هم می گوید: «به دنبال بیرون کشیدن کشتی از زیر ماسه های ساحلی نیست بلکه هدفش خواناسازی این اثر است، بنابراین سه ترانشه یکی در داخل کشتی و دو ترانشه در خارج از کشتی زده است.»
حسین توفیقیان می گوید: «این کشتی بارها و بارها بوسیله امواج دریا پر و خالی شده است. بنابراین ما مجبور بودیم در زمانی اندک با بودجه ای کم درون کشتی را خواناسازی کنیم.»
او درباره چرایی استفاده از «بیل» هم می گوید: «این کشتی سایت پیش از تاریخ نیست و هر سایتی استراتژی خاص خود را دارد. در کاوش ها یک زمانی شما از بیل استفاده می کنید یک زمانی از کمچه، زمانی هم از برس. داخل کشتی از ابتدا خالی بوده و با امواج دریا مدام پر از شن و ماسه می شده، بنابراین ما هم از بیل استفاده کردیم.» به گفته توفیقیان اگر تیم کاوش می خواست دراین کاوش از «کمچه» استفاده کند کاوش سه ماه زمان می برد. او درباره عدم ایجاد کارگاه و حفاظت کشتی هم می گوید: «کشتی۲۷ متر طول دارد و باید یک کارگاه ۳۰ متری روی آن زده می شد!»

نوشته های مشابه

دیدگاهتان را بنویسید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *