اخبارتاریخچهره ها و یادبودها

 یادبودهای فرهنگی؛دکتر آذر اندامی که نامش در ونوس جاودانه شد

۲۸مردادماه، سالروز جاودانه شدن بانوی رشتی است که نامش تا ونوس رسید. بی شک نام «دکتر آذر اندامی» را خیلی از رشتی ها شنیده اند؛ بواسطه نام یک مدرسه و خیابانی که بنام این بانوی پرکار نامگذاری شده است.

شانزدهم آذر ماه سال ۱۳۰۵ بود که آذر اندامی در محله­ی ساغری سازان رشت به دنیا آمد. قدیمی ترین مدرسه دخترانه رشت، فروغ، محل پرورش دوره متوسطه اندامی بود.

آذر به خواست پدر، به سال ۱۳۲۲ برای ادامه­ی تحصیلات وارد دانشسرای مقدماتی شد و پس از دو سال، دانشسرا را به پایان برد. اماف سنش برای خدمت دولتی كافی نبود. بنابراین، یك سال در یكی از دبیرستان های رشت رایگان تدریس کرد و سپس از شهریور ماه سال ۱۳۲۵ به طور رسمی معلم شد.

مهر ماه سال ۱۳۳۱ آذر به دانشکده­ی پزشکی تهران راه یافت و همزمان با تحصیل، تدریس را نیز رها نکرد بجز سال آخر که مجبور شد یکی را انتخاب کند. دوره ۷ساله پزشکی که تمام شد درانستیتو پاستور مشغول به کار شد و از سال ۱۳۴۰ ، « رئیس آزمایشگاه میكروب شناسی و تهیه واكسن های میكروبی »  گردید. سال های ۱۳۴۲ تا ۱۳۴۵ بیماری « شبه وبای التور» برای چندین بار شیوع پیدا كرد و در آن شرایط تنها راه پیشگیری، تزریق واكسن وبا قبل از ابتلا به بیماری بود. در چنین شرایطی دکتر اندامی توانست با تهیه ی واکسن وبای التور از فجایع انسانی جلوگیری کند.

دكتر اندامی با استفاده از بورس تحصیلی انستیتو پاستور، برای مطالعات علمی بیشتر عازم فرانسه شد و پس از یك سال كا ر و تحقیق در انستیتو پاستور پاریس در سال ۱۳۴۶ گواهی نامه تخصصی در رشته باكتریولوژی دریافت كرد. در سال ۱۳۵۱ با توجه به شایستگی علمی و اداری به پیشنهاد ریاست انستیتو پاستور به سمت «رئیس بخش واكسن سازی و تهیه واكسن های میكروبی » منصوب و تا زمان بازنشستگی در این مقام باقی ماند.

در سال ۱۳۵۳ از دانشگاه تهران گواهینامه تخصصی علوم آزمایشگاهی بالینی و پروانة كار در رشته آزمایشگاهی را دریافت كرد. دكتر اندامی بارها برای مطالعه و پژوهش در زمینه باكتری های روده ای و باكتریوفاژها و سرم شناسی و شركت در كنفرانس میكروب شناسی -كه در بروكسل برگزار می شد- از سوی مسئولان انستیتو پاستور به فرانسه و بلژیك اعزام شد.

پانزدهم مهرماه سال ۱۳۵۷ بود که دکتر اندامی از خدمت دولتی بازنشسته شد. از آن پس به  مدت ۳ سال ریاست آزمایشگاه بیمارستان « بامیر » را به عهده داشت و در سال های آخر عمرش در خیابان «حسام السلطنه» در جنوب تهران، به معالجه­ی بیماری های زنان و زایمان می پرداخت.

در همین سال ها بود كه بیماری در جسمش رخنه كرد و او نگرانی و دردش را از دیگران پنهان كرد تا این كه یك روز در مطب در حال معاینه تعادلش را از دست داد . برای مداوا تصمیم گرفته شد كه ایشان را به خارج اعزام كنند. اما مقدمات و مراحل كار آن قدر به طول انجامید كه دیگر فایده ای نداشت و در ۲۸ مرداد ماه سال ۱۳۶۳ در سن ۵۸ سالگی در اثر آمبولی ریه -كه از عوارض بیماری تومور مغزی اش بود- به دیار باقی شتافت.   

با تلاش های دختر بزرگ دکتر اندامی، آذر میدخت، و به پیشنهاد آژانس فضایی اروپا حفره ای به قطر ۳۰ كیلومتر و طول جغرافیایی ΄۵۵ , ˚۲۶ و عرض جغرافیایی ΄۴۵ ,˚۱۷ از ونوس -كه دارای قله ای مركزی است- به نام این بانوی گیلانی « آذر اندامی » نام گذاری شد و در تاریخ ۲۵ اوت ۱۹۹۲ میلادی نام دكتر آذر اندامی در ونوس جاودانه شد. هم اینك بخش واكسن های باكتریال انستیتو پاستور ایران به نام دكتر آذر اندامی است.

با تشکر از سرکار خانم نعمتی برای گردآوری این یادداشت

 

 

نوشته های مشابه

دیدگاهتان را بنویسید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *