اخبارتاریخگردشگری

سرو غول پیکر گیلان در هرزویل؛ ۳۰متر ارتفاع و ۴کیلو سکه ای که قورت داده بود

 

اَبَر سرو گیلان،  سروی به ارتفاع ۳۰متر و قطری بیش از ۴متر که از دید اهالی نذر کرده است و به گفته نگهبان این درخت، ۴کیلو سکه ی حاجتمندان را در دل خود جای داده بود.

  • گیل مهر- مهری شیرمحمدی

ابر سرو روستای هرزویل به روایتی۱۰۰۰سال و به روایتی ۳۰۰۰سال است که نفس می کشد. خیلی ها به دیدنش رفته اند. از «ناصرالدین شاه قاجار» گرفته (۱۲۵۰ش) تا «نیکتین»، کنسول روس (۱۳۰۰ش). شاه قاجار در سفرنامه ی فرنگش آورده که در زیر  این درخت غول پیکر عصرانه خورده و موزیسین هایی -که لای شاخ و برگ های درخت مخفی شده بودند-  برایش موسیقی نواخته اند.

سرو هرزویل، یکی از یادگاران طبیعی استان گیلان است که در ۳۰شهریور سال ۱۳۶۶ از سوی شورای عالی محیط زیست به عنوان اثر ملی به ثبت رسید. با اینکه این ابر سرو ۱۶سال زودتر از سرو ابرکوه یزد در فهرست آثار طبیعی کشور ثبت شده ، ولی برای بسیاری از گیلانیها هم ناشناخته است.

این سرو در مسیر جمعیت انبوه مسافرانی است که به دیدن طبیعت گیلان می آیند، مسافرانی که ساعتها پشت تونل منجیل، نظاره گر توربین های بادی و آب پشت سد منجیل اند، ولی به دلیل ناشناختگی کمتر اتفاق افتاده به دیدن سرو هرزویل بروند. سروی که تنها نیم ساعت با سد منجیل فاصله دارد.

مسیر دسترسی به هرزویل نیز زیبایی های خاص خود را دارد. وقتی از جاده فرعی پشت پادگان منجیل  به سمت کوه بالا بروید، در مسیر دسترسی چنارهای تنومندی را می بینید، که در مسیر تند بادها خم شده اند. این چنارها، همچون فرهنگ ایرانی در تند باد حوادث سر فرو آورده ولی ریشه را در خاک مستحکم تر کرده اند.

روستای اصلی هرزویل بعد از زلزله منجیل به کلی نابود شد و اهالی روستا، بالاتر از هرزویل قدیم و نزدیک به سرو غول پیکر بناهای جدید خود را ساخته اند.

سرو هرزویل از گذشته های دور تاکنون برای مردم مقدس بوده  و این را می توان از پارچه های سبزی- که به نیت حاجت خواهی به شاخه های درخت  بسته اند- دید. برخی اهالی می گویند وقتی هنوز سرو در حصارهای فلزی منابع طبیعی اسیر نشده بود، مردم داخل شکاف های درخت، به نیت حاج خواهی سکه می گذاشتند.

حالا اما، پارچه های حاجت خواهان به دور حصارهای فلزی بسته می شود و در تند بادهای منجیل، حرکت این پارچه های رنگی، درخت گیسوی رمان «سووشون» را به ذهن متبادر می کند. بی دلیل نبود که شادوران «منوچهر ستوده» در مقدمه کتابش نوشته بود: از نظر گیلکان «هرجا پیلَه پیلَه داره اونجَه گیلکان مزاره»

«کیانوش تقویمی پور»، محیط بان حافظ سرو هرزویل است و در نزدیکی همین درخت سکونت دارد. وی شخصا آبیاری و حفاظت از این درخت را برعهده گرفته است. او خوشحال است که با پیگیری های محیط زیست، دور درخت را فنس کشیده اند و حالا مردم زیر درخت آتش روشن نمی کنند.

وی با اشاره به اعتقادات  مردم به این درخت می گوید: اهالی برای درخت نذر می کردند و سکه های فلزی داخل شکافهای درخت می گذاشتند. مدتی پیش و پس از چند ماه تلاش به کمک یکی از همیاران محیط زیست، حدود ۴کیلو سکه از تنه درخت خارج کردیم و هنوز هم این سکه ها موجود است.

با اینکه تابلوی نصب شده در نزدیک درخت به بازدیدکنندگان یادآور می شود که سن درخت ۳۰۰۰ساله است، اما سایت محیط زیست رودبار سن درخت را ۱۰۰۰ سال ثبت کرده است. ارتفاع این درخت ۳۰متر و قطر تنه آن ۴۰/۴ متر می باشد.

سرو هزار ساله ی منجیل یادآور سرو کاشمر است که پس از ایمان آوردن «گشتاسپ شاه»، توسط زردشت، پیامبر ایرانی کاشته شد. هرچند سرو کاشمر به تاراج خلفای بغداد رفت، اما سرو هرزویل منجیل اکنون یکی از ۳ اثر طبیعی گیلان است و دیدنش عظمت خلقت را به تصویر می کشد.

نوشته های مشابه

دیدگاهتان را بنویسید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *