اخبارگردشگریهنر

موزه های زنده فرهنگ ایران از لنز دوربین علی قربانی شیرکوهی

گیل مهر- زهرا حقیقی

علی قربانی شیرکوهی، فارغ التحصیل سینما و عکاسی یکی از جوانان خوش آتیه گیلانی است که بسیاری از آثار و مقالات وی در مجلات بین المللی به چاپ رسیده است. وی تاکنون ۱۴ نمایشگاه عکس به صورت انفرادی برگزار کرده‌است که از جمله شاخص ترین آن ها برگزار ی نمایشگاه عکس در خانه هنرمندان است. این هنرمند گیلانی اخیرا بعد از ۸ سال نمایشگاه عکسی در شهر رشت برگزار کرد که محصول یک سفر شش ماه به نقاط مختلف کشور ایران است.

با ما همراه باشید با تجربه های عکاسی علی قربانی شیرکوهی و عکسهایی که در نمایشگاه اخیر به نمایش درآمد.
در این نمایشگاه چند قطعه عکس و از چه نقاطی از ایران در معرض دید عموم قرار گرفت؟

در این نمایشگاه تعداد ۳۰ قطعه عکس از پنج استان ایران شامل سیستان و بلوچستان هرمزگان فارس اصفهان و گیلان در معرض دید مخاطبان قرارگرفت. اغلب عکسها از پروژه عکس جنوب  انتخاب شده که شامل تعداد حداقل چند صد عکس از روستاها بسیار دورافتاده و محروم جنوب می باشد.

ویژگی منحصر به فرد عکس هایتان در این نمایشگاه چیست؟

ویژگی منحصر به فرد در این نمایشگاه استفاده و کمک گرفتن از نور در کمک به مفهوم و رسایی عکسها بوده، چه در پرتره هایی که از کودکان جنوبی در جنوب کشور گرفته شده یا در پس زمینه عکس مرد ماهیگیری که در طلوع خورشید در سواحل زیبا و بی نظیر خلیج پارس ماهیگیری میکرده یا در استفاده از منشورهایی نوری تابیده از لابه لای ارسی های مساجد شیراز و اصفهان، عامل پیوند دهنده این مجموعه که از نقاط دور و متفاوتی بوده همین فاکتور بوده است.

تجربه‌ای که پس از عکاسی از این مجموعه کسب کردید چه پیامی برای شما داشت؟

تجربه ای که پس از اتمام این پروژه اخیر که شامل شش ماه عکاسی و سفر مستمر در کشور زیبایم هست برایم بی نهایت پر بار و عمیق بوده و اکنده از حس عشق و احترام به مردم کشورم و سرزمینم با شکوهم ایران است. وقتی که در روستاهای بسیار دور افتاده قسمت بلوچ زبان استان سیستان و بلوچستان در کنار مردم محلی بودم بعد متفاوتی از زندگی را تجربه کردم گوشه ای با شکوه از از سرزمینم با مردمی که دستشان تنگ است اما همیشه سفره قلب و خانه هایشان به روی هم میهنانشان باز بوده و هست و قلبهای بزرگی دارند قلبهای مهربانی از جنس افتاب درخشنده جنوب تجربه ای بی نظیر از دیدن صورتهای زیبا هموطنان بلوچ از دید دوربین عکاسی ام درحالی که آفتاب درخشان و نارنجی رنگ جنوب بر چهره هایشان تابیده یا خانم های روستاهای هرمزگان با برقه های زیبا رنگارنگ و دستباف که هنوز بعد از قرنها توانسته اند فرهنگ رنگارنگ درخشنده و اصیل ایرانیشان را در نوع پوششان حفظ کنند برایم بی نظیر بوده است.

در خیلی از کشورها از پتانسیل عکاسی مستند اجتماعی برای طرح‌های پژوهشی و تحقیقی بهره می‌گیرند، اما متاسفانه در ایران این اتفاق کمتر اتفاق می افتد، علت آن از نظر شما چیست؟

در این مورد در کشور ما متاسفانه به دلیل عدم حمایت های مستقیم دولتی عکاسان حرفه ای در طرحهای بزرگ مجبور هستند به صورت مستقل هزینه های هنگفت خود را متقبل شود. به عنوان مثال در مورد پروژه های خودم همیشه با مشکلات مالی و عدم حمایت مواجه بودم. همچنین پروژه جدیدام را صرفا با فروش آثارم در خارج از کشور توانستم هزینه های سفرم را تامین کنم. به نظر من چنانچه ارگانهای مربوط بخواهند از پروژه های بزرگ حمایت کنند بازخورد بسیار خوبی خواهند داشت.
مثلا در مورد روستاها بکر بسیاری از نقاط ایران طرحی را ارائه کردم که قبل از اینکه به طور کامل تخریب شوند، به صورت کامل عکاسی کنم. روستاهایی که در چند سال آینده متاسفانه با وضعیت موجود اثری از آنها وجود نخواهد داشت. بافتها روستایی که موزه های زنده و بی نظیری هستند که به سرعت بسیار زیادی درحال نابودی هستند ،در نقاطی مثل مناطق تالش زبان گیلان تنها ردی از آنها باقی مانده ودرجاهایی مثل هورامان استان کردستان به صورت کامل نابود شده اند اما در نقاطی مثل کهگلویه و بویر احمد هنوز به وفور میتوان این روستاها را با معماری کهن بی نظیر و سنتی یافت.در اینجا است که نقش عکاسی برای ثبت و حتی معرفی این گنجینه های هنوز زنده اما کم نفس و کم جان بسیار بدیع و ضروری است.

بخشی از جریان فکری در عکاسی مستند معتقد است که عکاس باید حقیقت را ثبت کند. به نظر شما، آیا واقعا چنین وظیفه‌ای بر عهده عکاس است؟

بله من دقیقا به این موضوع اعتقاد دارم ممکن است در سالهای گذشته به خود زیبایی شناسی عکاسی اعتقاد داشتم و استفاده از فرم و تکنیک های عکاسی اما در حال حاضر به ثبت حقیقت اعتقاد دارم. برای من در حال حاضر به عنوان یک عکاس ثبت حقیقت محض بدون هیچگونه دخل و تصرفی اولویت دارد.ثبت نگاه و زندگی واقعی آدمها برای من بسیار مهم است.گرچه در هر صورت هر اثری رنگ و بوی شخصی ایجاد کننده اش را دارد اما برای من اولویت ، محض بودن و بدون تغییر بودن فریم هایم مهم هستند. تمامی عکسها این نمایشگاه مثل پروژه های قبلی حتی ذره ای دستکاری یا حتی اصلاح رنگ در فتوشاپ نشده اند.

چقدر برای چاپ‌ کتاب‌ عکاسی مصمم‌اید آیا کتابی در دست چاپ دارید؟

بله این شانس را داشته ام که با یکی از بزرگان ادب و فرهنگ این سرزمین همکاری داشته باشم و مقدمه ای توسط این استاد گرانقدر برای کتابم نوشته شود. کتاب مجموع آثار بنده در دست انتشار است و در حال حاضر بعضی از کارهایم در کنار مقاله ها توسط خودم در مجلات اروپا منتشر شده و برخی در دست انتشارند.

فکر می کنید گیلان می تواند بستر رشد و پیشرفت را برای عکاسان جوان گیلانی فراهم کند؟

من با اینکه خودم اهل رشت هستم، حدود هشت سال بوده که در این استان نمایشگاهی نداشته ام و صرفا به دلیل علاقه ام به شهر خودم بعد از چندین سال در شهر رشت نمایشگاه برگزار می کنم و باعث افتخار خود میدانم که مخاطبان نمایشگاه مردم فرهیخته و نازنین ساکن استان گیلان هستند. اما در موردبستر پیشرفت عکاسان تا انجایی که اطلاع دارم برای شروع هر نقطه ای می تواند خوب باشد با وجود اینهمه تنوع اقلیمی و فرهنگی در فاصله ای بسیار نزدیک از لحاظ جغرافیایی. اما برای کارها حرفه ای تر در همه کشورها دنیا افراد حرفه ای تر جذب محیط های مرکز و یا بین المللی می شوند.

در پایان تشکر میکنم از اداره فرهنگ و ارشاد اسلامی شهرستان رشت ریاست محترم دایره سینمایی استان سرکار خانم دهقان اداره میراث فرهنگی استان هرمزگان  دوستان خوبم نوید صبر اموز حسین قهرمانی و طراح و گرافیست سرکار خانم الهام نوروزی که در برپایی این نمایشگاه مرا یاری رساندند.

  

منبع: همشهری

نوشته های مشابه

دیدگاهتان را بنویسید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *