اخبارفرهنگ

وقتی دلبستگی، فرهنگی عمومی را ارتقا می دهد

گیل مهر- عباس ایمانی
جایگاه حوزه عمومی و خصوصی در جوامع توسعه یافته و در حال توسعه، تفاوت وسیعی دارد. در کشورهای توسعه یافته که حوزه عمومی توسعه یافته تر است، دلبستگی نسبت به محیط در شهروندان بیش از کشورهایی است که حوزه خصوصی شان فربه تر از حوزه عمومی است.
هر چقدر دلبستگی به محیط عمومی در بین شهروندان یک جامعه بیشتر باشد دولتمردان از سطح مشارکت شهروندی بیشتری برای خدمت رسانی برخوردارند. و بسیاری از امور توسط خود شهروندان صورت می پذیرد از جمله این موارد، می توان به حفظ نظافت عمومی اشاره کرد.
یکی از معضلاتی که امروز ما در سطح شهرها و حتی روستاها با آن روبرو هستیم، رعایت نکردن بهداشت عمومی است. ریختن زباله در مکان های عمومی شاید بارزترین این موارد باشد.
بی شک، کمتر شهروندی یافت می شود که زباله های خود را در منزل خود و یا در مکان های خصوصی خود بریزد. اما امکان دارد برخی افراد، وقتی در فضاهای عمومی هستند، زباله های خود را در محیط اطراف رها کنند.
اگر متولیان شهری بخواهند، حوزه عمومی هم همانند حوزه خصوصی از این منظر محترم باشد، باید تلاش کنند حوزه عمومی به جایگاه واقعی اش سوق یابد تا شهروند برای هر دو حوزه تفاوت چندانی قایل نباشند. پس از آن است که می توان انتظار داشت، در حفظ محیط همگانی همچون محیط خانه ی خود کوشا باشند.
واکاوی این نوع رفتار شاید کمی پیچیده به نظر برسد. بی شک، عوامل متعددی در شدت بخشیدن به این نوع رفتارهای محیطی موثر است. از جمله؛ در بحث مبلمان شهری نبود سطل های زباله مناسب و کافی در مراکز عمومی، افزایش میزان زباله حاصله از مواد غذایی کارخانه ها، نبود آموزش کافی در کتاب های دانش آموزان کشور، بدبینی جامعه از سرانجام زباله های جمع آوری شده توسط شهرداری ها و … عواملی است که منتج به این نوع رفتار نابهنجار در سطح جامعه می گردد.
در استان گیلان به دلیل افزایش تردد مسافران از یک سو و جاذبه های محیط طبیعی مشکلات ریختن زباله دوچندان است. امکان ندارد به جنگل و کوه های استان بروید و محل نشست و برخاست شما به پالایش اساسی نیاز نداشته پاشد. یعنی باید برای دور کردن مگس و سایر حشرات ناشی از زباله، شخصا دست بکار شوید. امری که بارها شاید تجربه کرده باشیم ولی چرا باز این فرایند تکرار می شود.
به نظر می رسد در بحث آموزش باید به پیامدهای ریختن زباله در محیط و چرخه اکو سیستمی آن و اینکه تمامی سوء رفتارهای ما به چرخه زندگی شخصی و سفره غذایی ما برمی گردد، باید اقدام اساسی شود.
اگرچه در چندسال اخیر در برخی مسیرهای جنگلی کیسه های نایلونی جهت برگرداندن زباله در ورودی ها داده می شود، ولی این روند باید توسعه بیشتر یابد.
اخیرا در کشورهای اتحادیه اروپا قانونی به امضاء رسید که در آن استفاده از نایلون پلاستیکی ممنوع اعلام شد و البته این اقدام در یک پروسه زمانی اتفاق افتاده است. سالها به مضرات استفاده از آن پرداخته و سپس جایگزین ها مشخص و فرهنگ سازی شد و نهایتا کارخانه ها به تولید محصولات جایگزین روی آورده و ممنوعیت استفاده از نایلون های پلاستیکی مصوب گردید.
بنابراین متولیان آموزش فرهنگ عمومی باید شیوه رفتاری شهروندان را به سمتی هدایت کنند که یک فرد رفتارهایش در حوزه نظافت عمومی مشابه رفتارش در حوزه خصوص باشد و تفاوت چندانی در رفتارهای خود در این دو نوع محیط متصور نباشد. این زمینه ساز احساس تعلق به محیط عمومی می شود و نهایتا بدون نیاز به هزینه های هنگفت، مشارکت همه شهروندان را در انجام امور شهری بهمراه خواهد داشت.

نوشته های مشابه

دیدگاهتان را بنویسید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *