اخباریادداشت

وقتی والدین نقش همسال را بازی می کنند

یادداشت- عباس ایمانی
به گزارش گیلان مصور، یک پژوهشگر مطالعات فرهنگی می گوید: با فراگیر شدن خانواده های تک فرزند در دهه های اخیر، نوع بازی های کودکان نیز تغییر کرده است. در فرایندی که بازی های گروهی کودکان با اعضای فامیل و دیگر همسالان محله در شهر نشینی جدید به سمت بازی های فردی رفته است، طراحان اسباب بازی را واداشته که بازیهایی طراحی کنند که عمدتا فکری و کم تحرک بوده و در نهایت بازی ۲ یا ۳نفره را شامل می شود. در چنین تغییرات ناخواسته ای والدین می باید بخشی از زمان خود را در طول شبانه روز به عنوان یک همبازی با کودک سپری کرده و یا با ایجاد فضاهای همسال در مهدهای کودک یا خانه های بازی و یا دعوت از دوستان همسال در یک فضا، اجازه دهند بخشی از مهارت های اجتماعی شدن و مشارکت در کارهای گروهی را کودکان کسب نمایند.
عمده ترین ویژگی بازیها تا دهه۷۰ «گروهی» بودن آنها بود. گروههای همسال در کوچه به بازی های جمعی می پرداختند. بازی های فضای مجازی چندان محلی از اعراب نداشت. حرکت و تکاپو در این بازی ها اصل جدا نشدنی بود. در بازی های گروههای همسال نسل های گذشته والدین نقش خاصی نداشتند. و والدین بازی های گروهی فرزندانشان را مفری برای پرداختن به کارهای شخصی خود پنداشته و چندان مخالفتی با آن نداشتند.
اما در بازی های نسل جدید ما با دو گونه بازی روبرو هستیم؛ بازی های فردی و بازی های گروهی.
بازی های اینترنتی در فضای مجازی درصد بالایی از بازی های نسل جدید را تشکیل می دهد. در سالهای اخیر برخی بازی های فکری گروهی(دو یا سه نفره)به آنها اضافه شده و مورد استقبال خانواده های متوسط قرار گرفته است. اما با توجه به اینکه خانواده ها غالبا تک فرزند هستند، لاجرم پدر و مادر هم درگیربازی های جدید می شوند و این همبازی شدن والدینی که درگذشته نکوهش می شد، از عمده ویژگی بازی های نسل جدید است. والدین می توانند علایق، خشم، شادی و سایر ویژگی های کودکانشان را حین بازی رصد کنند.
نکته ی حائز اهمیت، تغییر بازی با گروه های همسال به بازی های خانوادگی است و دلیل آن همانا حذف شدن پدیده همسایه و محله است. به این معنی که وقتی بزرگسالان ارتباط همسایگی را به هر دلیل حذف کردند فرزندانشان نیز در این فقدان درگیر شده و گروههای همسال و به دنبال آن بازی های گروهی خود را از دست داده اند.
هر چند شرکت های جدید تلاش کردند خلاء گروههای همسال را با والدین پر کنند ولی نتیجه این امر حذف دوران کودکی به مفهوم بودن در کنار گروههای همسال شده است.
بنابراین ضرورت دارد، خانواده ها در لابه لای مشغله روزانه شان، هر زمان مجالی حاصل کردند خانواده هایشان را دور هم جمع کنند تا کودکانشان در کنار هم به بازی گروهی بپردازند. این روش می تواند منجر به ظهور برخی توانایی های نهفته کوکان و کسب مهارت های اجتماعی شدن موثر باشد.

نوشته های مشابه

دیدگاهتان را بنویسید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *